K Y T I N I S T A S greek flag animated Pictures, Images and Photos ΔΕΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ

Η Μεγάλη Χάρτα της Ελλάδος

Το Χάνι της Γραβιάς


ΑΝΤΡΟΥΤΣΟΣ
Το Χάνι της Γραβιάς
(8 Μαϊου 1821)


"Για χάν' μ' είχαν χτίσει
μα ο γιος τ' Αντρούτσου
μ' έκανε της δόξας ρημοκκλήσι"

ΜΕΤΑ την άτυχη έκβαση της μάχης στην Αλαμάνα, στις 23 Απριλίου 1821, οι Έλληνες υποχώρησαν μπροστά στον τεράστιο όγκο των Τουρκαλβανών και "φοβισμένοι σκόρπισαν στους λόγκους" όπως λέει ο ποιητής.
Οι επαναστάτες με την απώλεια και τη μαρτυρική θυσία του αρχηγού τους, Θανάση Διάκου, βρίσκονταν σε δύσκολη θέση.
Ο Δυοβουνιώτης και ο Πανουργιάς με τους άντρες τους συγκεντρώθηκαν στο στενό της Γραβιάς, που σχηματίζεται από τον Παρνασσό και την Γκιώνα, σαν έμαθαν ότι οι Τούρκοι θα περνούσαν από κει για τα Σάλωνα-Άμφισσα - κι από τη Σκάλα -σημερινή Ιτέα- θα διαπεραιώνονταν με καράβια στον Μοριά. Από κατασκόπους έμαθαν πως ο Ομέρ Βρυώνης θα καθάριζε το πέρασμα για τα Σάλωνα, ενώ ο Κιοσέ Μεχμέτ (Σπανο-Μεμέτης), θα έμενε στη Λοκρίδα για λίγο για να φυλάξει τις πλάτες του Βρυώνη. Έτσι αποφάσισαν να χτυπήσουν την κολόνα του Ομέρ Βρυώνη που θα πήγαινε στα Σάλωνα.
Διάλεξαν το στενό της Γραβιάς γιατί από εκεί περνά ο μοναδικός δρόμος για τα Σάλωνα. Η Γραβιά τότε δεν ήταν χτισμένη. Υπήρχε μονάχα ένα χάνι για να διανυκτερεύουν οι στρατοκόποι και οι αγωγιάτες που πήγαιναν για τα Σάλωνα, ή από τα Σάλωνα για Υπάτη - Πατρατζίκι τότε.

Το χάνι ήταν χτισμένο με πλίθες και είχε γύρω μια μεγάλη μάντρα. Το μεγαλύτερο μέρος ήταν ισόγειο και μόνο από τη μια μεριά είχε δεύτερο όροφο. Είχε δυο αυλόπορτες? η μια έβλεπε κατά τη ρεματιά και η άλλη κατά τη δημοσιά. Υπήρχαν ακόμα δυο ξωκλήσια, του Άι Θανάση κοντά στο Χάνι και πιο πέρα του Άι Δημήτρη και μερικές καλύβες που είχαν οι κάτοικοι της Βάριανης (κοντινό χωριό), για να μένουν τον καιρό που καλλιεργούσαν τα χτήματά τους.
Εκεί τους αντάμωσε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στις 3 Μαΐου ερχόμενος από τον Βάλτο που είχε πάει να ξεσηκώσει τον Βαρνακιώτη, τον Τσόγκα και τον Ίσκο. Σαν ξεπάστρεψε στη γέφυρα της Τατάρνας τον Χασάν μπέη με εξήντα Αρβανίτες, έφτασε στη Γραβιά.
Ο ερχομός του Ανδρούτσου εμψύχωσε τους συναγμένους στη Γραβιά. Έδωσε όμως και κουράγιο στη γύρω περιοχή. "Σαν από Θεία Πρόνοια" ήταν ο ερχομός του γράφουν οι Σαλωνίτες στους Υδραίους και τους Σπετσιώτες.

Ο Ανδρούτσος, μόλις έφτασε στη Γραβιά, δεν κάθησε ήσυχος αλλά δραστηριοποιήθηκε από την πρώτη μέρα. Έγραψε στο παλιό του παλικάρι και πρωτοπαλίκαρο του Θανάση Διάκου, τον Βασίλη Μπούσγο, που ήταν τώρα αρχηγός του σώματος της Λιβαδειάς. Του έλεγε τα εξής: "Eυθύς ως λάβης το παρόν να μάσης τους συντρόφους όσους κι αν είναι, ένας να μη λειψει και αύριον αυγή κίνα κι έλα εδώ ν' ανταμωθούμε". Συγχρόνως ειδοποίησε παντού γύρω για μπαρουτόβολα. Έγραψε επίσης στους Αρβανίτες που βρίσκονταν στο Ζητούνι -Λαμία- και τους έλεγε ότι έπρεπε να φύγουν για να μη χαλαστούν. Τους έδινε, μάλιστα, προθεσμία τρεις μέρες.
Δεν κατάφερε όμως τίποτε, γιατί ο τουρκικός στρατός ξεκίνησε. Την είδηση την έφερε ο Ηλίας Μανανάς από τη Βάριανη.
Τώρα το μυαλό του δούλευε ασταμάτητα πού και πώς θα μπορούσε να χτυπήσει τη μεγάλη δύναμη του εχθρού.
Ο Δυοβουνιώτης και ο Πανουργιάς πίστευαν πως το καλύτερο μέρος να ταμπουρωθούν ήταν το γεφύρι της Χαϊνίτσας -ποτάμι της Γραβιάς- απ' το οποίο θα περνούσε ο τουρκικός στρατός. Του Ανδρούτσου όμως δεν του άρεσε, γιατί ούτε ταμπούρια είχε δυνατά, ούτε θα μπορούσαν να κρατήσουν τις θέσεις όταν τους έκανε επίθεση το ιππικό.

Στις 7 Μαΐου 1821, ο στρατός του Ομέρ Βρυώνη βρισκόταν στις Θερμοπύλες βαδίζοντας για τη Γραβιά. Αποτελούνταν από εφτά με οχτώ χιλιάδες πεζούς και χίλιους καβαλάρηδες. Οι μισοί καβαλάρηδες ήταν Γκέκηδες με αρχηγό τον Τελεχά Φέζον και οι άλλοι μισοί Τσάμηδες με αρχηγό τον Μουσταφά μπέη Καφεζέζη. Η είδηση έφτασε στους επαναστάτες τα ξημερώματα της Κυριακής.
Οι καπεταναίοι, σαν το 'μαθαν, μαζεύτηκαν σε συμβούλιο για να καθορίσουν πού θα χτυπήσουν τους Τούρκους.
Συνάχτηκαν κάτω από μια μεγάλη βελανιδιά που βρισκόταν έξω απ' το χάνι. Η πρόταση για το γεφύρι της Χαϊνίτσας απορρίφθηκε από τους υπόλοιπους καπεταναίους. Συζητούσαν τότε να πιάσουν τις γύρω πλαγιές βάζοντας στη μέση τον εχθρό που θα περνούσε από κει.

Ο Ανδρούτσος, καθισμένος κι αυτός με τους άλλους κάτω απ' τη βελανιδιά, παρακολουθούσε αμίλητος, τάχα αδιάφορος, καπνίζοντας το τσιμπούκι του. Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο μπροστά. Μέσα στο μυαλό του δούλευε το παράτολμο σχέδιο που είχε συλλάβει. Το πλιθόχτιστο αυτό χάνι που έβλεπε μπροστά του, λογάριαζε να το κάνει φοβερό κάστρο που οι Τούρκοι θα 'σπαζαν τα μούτρα τους. Ενώ οι άλλοι συζητούσαν πού θα πιάσει ο καθένας, τους έκοψε απότομα και κοιτάζοντας προς τους Δυοβουνιώτη και Πανουργιά, τους λέει απότομα: Εδώ θα πολεμήσουμε μα πρέπει ένας από μας να κλειστεί μέσα σε τούτη τη μάντρα. Και τους δείχνει το χάνι.
Τα λόγια του ακολούθησε γενική βουβαμάρα. Όλα τα παλικάρια ρίχνουν απάνω του το βλέμμα τους εξεταστικά. Τι είναι αυτά που τους λέει! Να κλειστούν μέσα σε μια πλιθόχτιστη μάντρα; Μα, με τα χέρια να έπεφταν απάνω της εννιά χιλιάδες Τούρκοι θα την έκαναν σκόνη. Ίσως σε πολλούς να πέρασε προς στιγμήν η ιδέα ότι ο Οδυσσέας τρελάθηκε ή ήθελε ν' αυτοκτονήσει.
Οι γεροαρματολοί δεν αντέκρουσαν την πρόταση, αλλά, για να μη θεωρηθούν κιοτήδες, δικαιολογήθηκαν τάχα ότι τους έλειπαν τα χρειαζούμενα πολεμοφόδια.
Μετά τη σιωπηλή αυτή άρνηση, ο Ανδρούτσος πετάγεται όρθιος και φωνάζει οργισμένος:
- Ορέ, δε βρίσκονται μέσα εδώ εκατό παλικάρια ν' ακριβοπληρώσουμε το αίμα μας;
Δεν απόσωσε τον λόγο του και μέσα απ' τους συναγμένους ακούστηκε μια βροντερή φωνή.
- Εγώ, καπετάνιε.
Ένα σεμνό παλικάρι βρέθηκε πλάι του. Ήταν ο Θανάσης Σεφέρης. Με μιας ύστερα από τη φωνή του Σεφέρη ακούστηκαν σαν ηχώ και οι φωνές άλλων παλικαριών.
- "Και εγώ, κι εγώ, κι εγώ...".
Ο Οδυσσέας, δίνοντας το αριστερό του χέρι στον Σεφέρη και γυρίζοντας στους συναγμένους, τους φωνάζει:
- Ε, παιδιά, όποιος θέλει να 'ρθει μαζί μου να πιαστεί στο χορό. Βγάζει τότε απ' το σελάχι του το μαντίλι, το ανεμίζει με το δεξί του χέρι και σέρνει το χορό τραγουδώντας:
"Κάτου στου βάλτου τα χωριά στα πέντε βιλαέτια..."

Ένας ένας τα παλικάρια με τη θέλησή τους άρχισαν να πιάνονται στο χορό. Ο Γοβγίνας, ο Γκούρας, ο Μαμούρης και πολλοί άλλοι. Οι πέντε έγιναν δέκα, είκοσι, σαράντα, και σε λίγο ξεπέρασαν τους εκατό.
Ο ενθουσιασμός ήταν απερίγραπτος. Οι φωνές και τα σφυρίγματα αντιβούιζαν στο φαράγγι της Γραβιάς. Ο Ανδρούτσος κατάφερε ν' ανάψει φωτιά στα στήθια των πριν από λίγο κιοτεμένων παλικαριών. Χορεύοντας μπροστά, φέρνει μια δυο γύρες τη βελανιδιά και σαν υπολογίζει πως είναι αρκετοί αυτοί που τον ακολουθούν, συνεχίζει χορεύοντας κατά τον μαντρότοιχο του χανιού. Στέκεται πλάι στην αυλόπορτα μέσα στη μάντρα, και μετράει όσους μπαίνουν.

Σε κάποια στιγμή φωνάζει:
- Σταματήστε δε χρειάζονται περισσότεροι. Μέτρησε εκατόν δέκα τέσσερις και τρεις ο χανιτζής με τα δυο παιδιά του εκατόν δέκα εφτά κι αυτός εκατόν δέκα οχτώ. Ο χώρος είναι περιορισμένος. Εκατόν δέκα οχτώ καριοφίλια τού είναι αρκετά. Πολλοί που έμειναν απ' έξω φωνάζουν και διαμαρτύρονται. Την ώρα αυτή με τις φωνές ένας λαγός πετάχτηκε από ένα θάμνο. Ο Ανδρούτσος τους φωνάζει να μην τον πυροβολήσει κανείς. Τρέχει και πιάνει τον λαγό ζωντανό, θα είναι το τυχερό των κλεισμένων. Από παλιά υπήρχε η πρόληψη ότι ο λαγός είναι κακό σημάδι. Ίσως γιατί είναι φοβιτσιάρικο ζώο.

Σαν μπήκαν μέσα στο χάνι, η ώρα ήταν εννιά. Λογάριαζαν πως ο Ομέρ Βρυώνης θα 'φτανε πριν από το μεσημέρι. Ο χρόνος δεν τους έπαιρνε και χωρίς αργοπορία άρχισαν να ετοιμάζονται για την άμυνα. Πρώτη τους δουλειά ήταν να γυρίσουν το νερό απ' τη ρεματιά μέσα στον περίβολο του χανιού για να έχουν να πίνουν. Μετά ο Μαστρογιάννης, που ήταν χτίστης, άρχισε ν' ανοίγει "μασγάλια" -τουφεκίστρες- στον μαντρότοιχο και στο χάνι. Και για να μη φαίνονται από μακριά, τις κάλυψαν με αγριόχορτα. Ασφάλισαν επίσης τις πόρτες με μεγάλες πέτρες.
Σε λίγο φάνηκαν στον κάμπο οι Τούρκοι. Δε θ' αργούσαν να φτάσουν στη Γραβιά. Κι ενώ οι κλεισμένοι στο χάνι ετοιμάζονταν για την άμυνα, οι άλλοι που ήταν απ' έξω πήγαν να πάρουν τις θέσεις τους. Ο Δυοβουνιώτης με τον Πανουργιά πιάσανε τα ριζά του Χλωμού -παρακλάδι της Γκιώνας- την αριστερή ακροποταμιά. Ο Κοσμάς Σουλιώτης με τους Σουλιώτες του, τους Κατσικογιανναίους και τους υπόλοιπους, πιάσανε τη δεξιά ακροποταμιά της Πανάσαρης -παρακλάδι του Παρνασσού- κοντά στο κεφαλόβρυσο του Σου Ντζίκα (από το σλάβικο σου = νερό - Σου-βάλα, Σου-Ντζίκα κ.λπ.).
Τους κλεισμένους όμως τους βασάνιζε η έλλειψη από μπαρουτόβολα. Αυτόν που είχαν στείλει για εφοδιασμό δεν είχε φανεί ακόμα και οι Τούρκοι είχαν φτάσει στο γεφύρι της Χαϊνίτσας. Εκείνη τη στιγμή όμως έφτασε από τα Σάλωνα ο τροφοδότης του στρατοπέδου Αναγνώστης Κεχαγιάς σέρνοντας δυο μουλάρια φορτωμένα με μπαρουτόβολα και τρόφιμα μαζί με τον γαμπρό του Καραχάλιο. Αψηφώντας τον κίνδυνο, γιατί ο εχθρός ζύγωνε, κίνησε για το χάνι. Μόλις πρόφτασε κι έκοψε τις τριχιές απ' τα σαμάρια και πέταξε πάνω απ' τη μάντρα τα σακιά με τα μπαρουτόβολα και τα τρόφιμα στους κλεισμένους. Οι Τούρκοι είχαν αρχίσει να ντουφεκάνε και θα πλήρωνε με τη ζωή του, αν ο Καραπλής ή Πλάτανος -για τη σωματική του διάπλαση- που βρισκόταν εκεί κοντά ταμπουρωμένος δεν άρχιζε στο ντουφέκι τους Τούρκους και του έδωσε καιρό να φύγει. Άφησε όμως το ένα απ' τα δύο μουλάρια σκοτωμένο.
Με τη μικροσυμπλοκή αυτή, ο έμπειρος Ομέρ Βρυώνης κατάλαβε ότι κάτι κρυβόταν στο χάνι. Αποφάσισε τότε να ακολουθήσει την ίδια τακτική της Αλαμάνας. Πρώτα θέλησε να ξεμοναχιάσει το χάνι απ' τους άλλους επαναστάτες. Μοίρασε τον στρατό σε τρεις κολόνες. Έριξε τη μια κατά το Χλωμό και την άλλη κατά τη βρύση του Σου Ντζίκα. Στις δυο αυτές κολόνες έστειλε και όλο το ιππικό του. Την τρίτη, που ήταν Αρβανίτες Γκέκηδες και Τόσκηδες, την κράτησε για το χάνι.
Η επίθεση στο Χλωμό και στου Σου Ντζίκα ήταν τόσο ορμητική που έγινε ό,τι πριν από λίγες μέρες στον Γοργοπόταμο και τη Χαλκωμάτα -στη μάχη της Αλαμάνας-. Ύστερα από μικρή αντίσταση, οι επαναστάτες τραβήχτηκαν στα ψηλώματα. Σκοτώθηκε μονάχα ο Σουλιώτης Μπούχλας.
Ο Ανδρούτσος με τους κλεισμένους στο χάνι καρτερούσαν τη σειρά τους. Φοβερά ψύχραιμος κι ατάραχος, είπε στους συντρόφους του, μη ρίξει κανείς προτού αρχίσω εγώ. Αφήστε τους να ζυγώσουν. Αυτοί τον υπάκουσαν. Eκείνος περίμενε την τρίτη κολόνα για να τους επιτεθεί.
Βλέπουν όμως απ' τις πολεμίστρες να ξεκόβει ένας καβαλάρης και να έρχεται προς το χάνι. Όταν έφτασε, βλέπουν ότι ήταν ένας γέρος ντερβίσης. Ο Χασάν ντερβίσης ήταν γνώριμος του Οδυσσέα από τα Γιάννενα και γι' αυτό ο Ομέρ Βρυώνης τον έστειλε για να προσπαθήσει να διαπραγματευτεί με τον Ανδρούτσο. Γνώριζε ακόμα ότι ο Ανδρούτσος ήταν μπεκτασής και κατά τη γνώμη του θα σεβόταν τον ιερωμένο.
Οι μπεκτασήδες ήταν μωαμεθανοί μοναχοί, οι οποίοι αποτελούσαν ιδιαίτερο τάγμα με δογματικές διαφορές από τους ομοθρήσκους τους. Δεν νήστευαν το Ραμαζάνι, αλλά δώδεκα μέρες που συνέπιπταν με τη νηστεία της εορτής των Αγίων Αποστόλων. Φιλοξενούσαν στις μονές τους -τεκέδες- Τούρκους και Χριστιανούς χωρίς εξαίρεση και είχαν στενή επαφή με τους Γενιτσάρους που προέρχονταν από Χριστιανούς. Οι μπεκτασήδες δεν έκαναν διάκριση θρησκείας και καταγωγής αλλά μόνον τιμίων και κακών ανθρώπων. Είχαν αποκτήσει μεγάλη δύναμη ανάλογη με τους Ιησουίτες. Οι τεκέδες τους αποτελούσαν άσυλα και απολάμβαναν ανεξαρτησίας από το κράτος. Και ο Ανδρούτσος είχε γίνει μυστικά μπεκτασής για να έχει καταφύγιο στους τεκέδες των μπεκτασήδων στις πολεμικές του περιπέτειες. Είχε προβεί σε αυτή την κωμωδία μόνο και μόνο για να βρίσκει άσυλο στις δύσκολες στιγμές.
Σαν σταμάτησε έξω απ' το χάνι, ο Χασάν ντερβίσης σκόρπισε με το χέρι του δεξιά και αριστερά άμμο, ψέλνοντας το "ντονά" -την προσευχή του- να διαλυθούν οι εχθροί του σαν την άμμο. Ο Ανδρούτσος που παρακολουθούσε μέσα απ' την τουφεκίστρα τον χαιρέτισε τουρκικά και αντιχαιρέτισε ο ντερβίσης. Μετά τον ρώτησε πάλι, στα τουρκικά -"Ντερεγιέ γκιντερσίν;" (-πού πας;). Ο ντερβίσης απάντησε- "Σάλωνα για γκιντερίμ" (πάω στα Σάλωνα).
Ο Ανδρούτσος πάλι τον ρώτησε "τι πας να κάνεις ορέ Τούρκο στα Σάλωνα;" Η απάντηση ήταν "να υποτάξω ή να σφάξω τους απίστους". Απαντώντας ο Οδυσσέας με βρισιές καθώς τον σημάδευε με το καριοφίλι του, του έστειλε ένα βόλι που χτύπησε τον ντερβίση στο μέτωπο κι έπεσε ξερός απ' τ' άλογό του.
Βλέποντας νεκρό τον ντερβίση τους, οι Τούρκοι σκυλιάσανε. Αυτό επεδίωκε και ο Ανδρούτσος. Να τους εξοργίσει όσο μπορούσε πιο πολύ. Αμέσως τότε ορμάνε με ιερό φανατισμό κατά το χάνι, να εκδικηθούν το αίμα του ντερβίση τους. Μα τα καριοφίλια των κλεισμένων ξερνούν φωτιά και μολύβι.
Ο Βρυώνης ξαφνιάζεται. Διατάζει δεύτερη επίθεση και προστάζει τους άντρες του να καταλάβουν το χάνι. Μα το χάνι ξερνάει κεραυνούς κι αστροπελέκια που θερίζουν τον εχθρό.
Μετά την αποτυχία και της δεύτερης επίθεσης, ο Πασάς στέλνει καινούργιες δυνάμεις. Οι Τουρκαλβανοί με το αριστερό χέρι στο μέτωπο για να μην βλέπουν αλλού, ορμάνε σαν τυφλοί. Μερικοί κατορθώνουν να φτάσουν στη μάντρα και προσπαθούν να τη ρίξουν με τις πλάτες τους. Άλλοι προσπαθούν με πέτρες να βουλώσουν τις τουφεκίστρες. Ένας Τουρκαλβανός ζυγώνει με μια πέτρα και θέλει να φράξει μια πολεμίστρα. Από μέσα βρίσκεται ο Μουσταφά Γκέκας, σωματοφύλακας και πιστός σύντροφος του Οδυσσέα. Ενώ απ' έξω ο Γκέκας του Βρυώνη σπρώχνει την πέτρα προς τα μέσα, ο Μουσταφάς με την μπούκα του καριοφιλιού τη σπρώχνει προς τα έξω. Στο τέλος ο φιλέλληνας Μουσταφάς κατορθώνει να σπρώξει την πέτρα, αλλά μαζί βγήκε πολύ έξω και η κάννη του καριοφιλιού.
Ένας άλλος Τουρκαλβανός κατορθώνει λοξά ν' αρπάξει την κάνη και την τραβούσε προς τα έξω. Ο Μουσταφά Γκέκας αγωνίζεται να την τραβήξει προς τα μέσα. Ο Οδυσσέας βλέποντας τον αγώνα, πάει στη διπλανή πολεμίστρα, βάζει στο τουφεκίδι τους Αρβανίτες κι ελευθερώνει τον σύντροφό του.
Ο Βρυώνης, με τον χαλασμό που γίνεται στο ασκέρι του, αναστατώνεται, εξοργίζεται φοβερά. Πιο πέρα απ' το χάνι βρισκόταν το ξωκλήσι του Άι Θανάση. Από κει μέσα ο Πασάς, που είχε φρυάξει απ' το κακό του, παρακολουθούσε τα απανωτά γιουρούσια που κάνανε οι δικοί του χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Μετά το μεσημέρι συγκέντρωσε τους μπουλουξήδες (διοικητές μπουλουκιού-μονάδας) κι αφού τους κατσάδιασε που δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτε μέχρι τότε, απαίτησε μ' ένα καινούργιο γιουρούσι να δώσουν τέλος. Έταξε δε και πεντακόσια πουγκιά στον μπουλουξή που θα πατούσε πρώτος το χάνι.
Η καινούργια επίθεση αποφασίστηκε να γίνει το απομεσήμερο και θα 'ταν η τελευταία κατά τη γνώμη τους. Θα έμπαινε μπροστά το ιππικό και πίσω θ' ακολουθούσαν οι πεζοί. Για να τονώσει πιο πολύ το ηθικό των επιτιθεμένων, διέταξε τους μπαϊρακτάρηδες -σημαιοφόρους- να πάνε με τα μπαϊράκια τους και να τα στήσουν στο χάνι. Στο γιουρούσι αυτό πήρε μέρος και ο Χαλήλ μπέης, τοπικός άρχοντας της Λαμίας. Ήταν εκείνος που πρωτοστάτησε στη θανάτωση του Διάκου.
Με ξεφωνητά και κατάρες άρχισε η καινούργια επίθεση. Σε λίγο το χάνι είχε κυκλωθεί από παντού. Τα καριοφίλια όμως των κλεισμένων σκορπίζουν τον θάνατο και κόβουν την ορμή, σωριάζοντας καινούργιους νεκρούς και λαβωμένους. Το ιππικό, που πιο πολύ εμπόδιο έφερνε παρά βοήθεια, αποσύρθηκε. Οι Τουρκαλβανοί Γκέκηδες και Τόσκηδες ορμούν σα θηρία ανήμερα. Εκτός από την παλικαριά τους είναι και το υπερβολικό ποσό που έχει τάξει ο Βρυώνης σ' όποιον πατήσει το χάνι.
Χωρίς να λογαριάζουν τον κίνδυνο, ζυγώνουν τη μάντρα και προσπαθούν να τη ρίξουν με τις πλάτες τους. Άλλοι με τσεκούρια προσπαθούν να σπάσουν τις πόρτες αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Δυο τρεις καταφέρνουν να καβαλήσουν τη μάντρα μα οι κλεισμένοι τους γκρεμίζουν σκοτωμένους. Τον ένα αναφέρεται πως τον σκότωσε με τα χέρια του ο Γκούρας. Ένα βόλι ρίχνει νεκρό τον Χαλήλ μπέη. Είναι η θεία Νέμεση για τον θάνατο του Διάκου.
Οι μπαϊρακτάρηδες, για να εμψυχώσουν τους επιδρομείς, προσπαθούν να στήσουν τα μπαϊράκια τους στον μαντρότοιχο. Αλλά τους θερίζουν τα βόλια των κλεισμένων.Ένας μονάχα κατορθώνει να φτάσει μπροστά στο χάνι και πέφτοντας ανάσκελα, για να μη δίνει στόχο, βαστάει με τα χέρια του το κοντάρι της σημαίας. Οι Τουρκαλβανοί που βλέπουν το μπαϊράκι τους ν' ανεμίζει, θαρρούν πως το χάνι πατήθηκε κι ορμούν από παντού. Ο Γκούρας, κοντά στην πολεμίστρα του οποίου βρίσκεται το μπαϊράκι, προσπαθεί με βρισιές να κάνει αυτόν που το κρατάει να σηκωθεί για να τον σκοτώσει. Ο Τουρκαλβανός όμως προστατεύεται από τη γωνιά και το έδαφος. Τέλος ο Γκούρας σημαδεύει το κοντάρι, πυροβολεί και το κόβει στα δύο. Η σημαία έπεσε. Γύρω απ' το χάνι όμως έχουν συγκεντρωθεί μάζες Αλβανών.
Ο Ανδρούτσος είναι η ψυχή της άμυνας καθώς ακούραστος τρέχει παντού όπου υπάρχει ανάγκη εμψυχώνοντας τους άντρες του. Ο Αγγελής Γοβγίνας, ο Γκούρας, ο Μουσταφάς, ο Μαμούρης, ο Παπαντριάς είναι οι περισσότερο ακούραστοι.
Κι αυτή η επίθεση πήγε χαμένη. Τούτο το πλιθόχτιστο χάνι έχει γίνει κάστρο άπαρτο.
Τώρα όμως είχαν και οι Έλληνες τα θύματά τους. Ένας Αρβανίτης κατάφερε ν' ανέβει απαρατήρητος στη μεγάλη βελανιδιά που ήταν δίπλα στο χάνι. Κρυμμένος στην πυκνή φυλλωσιά του δέντρου, βλέπει μέσα στο μικρό δωμάτιο που ήταν σα δεύτερος όροφος πάνω απ' το χάνι ν' αστράφτουν κάθε τόσο δυο καριοφίλια. Ήταν οι δυο Θανάσηδες, ο Σεφέρης, το παλικάρι που πιάστηκε πρώτο στον χορό, και ο Καπλάνης, ξακουστός για την παλικαριά του. Από τα βόλια του Αρβανίτη πέφτουν και οι δυο νεκροί.
Η παράδοση αναφέρει ότι είχαν "μαγαρίσει με γυναίκες". Αυτό βασιζόταν στην πρόληψη πως το κακό βόλι έβρισκε όποιον κλέφτη πήγαινε παραμονή της μάχης με γυναίκα.
Έξι γιουρούσια έχουν τσακιστεί πάνω στο χάνι χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Πάνω από τρακόσιοι οι σκοτωμένοι και οι λαβωμένοι διπλοί και τριπλοί. Τυφλωμένος απ' την οργή του ο Πασάς, βουτάει το απελατίκι του (σιδερένιο ρόπαλο ακιδωτό στην άκρη) κι ορμάει έξω απ' το ξωκλήσι έτοιμος να μπει ο ίδιος σε καινούργια επίθεση μπροστά, για να χτυπήσει αποτελεσματικά. Πέφτουν απάνω του οι μπέηδες και οι μπουλουξήδες και καταφέρνουν με δυσκολία να τον συγκρατήσουν, γιατί γνώριζαν τι τον περίμενε. Στο διάστημα αυτό ο Ανδρούτσος βλέπει από την πολεμίστρα τον Βρυώνη έξω από τον Άι Θανάση και φωνάζει στα παλικάρια του:
-Να ο πασάς ορέ. Είν' αυτός με τα κόκκινα πουντούρια!

Ντουφεκάνε κατά κει μα η απόσταση είναι μεγάλη και τα βόλια πέφτουν γύρω του κρύα, μονάχα ένα χτύπησε απάνω στην πιστόλα του. Οι δικοί του καταφέρνουν και τον βάνουν μέσα στην εκκλησία για να προφυλαχτεί. Του υπόσχονται σ' ένα καινούργιο γιουρούσι να πατήσουν το χάνι.
Η έφοδος ξαναρχίζει. Τούτη τη φορά παίρνουν μέρος και τ' ανίψια του Βρυώνη. Είναι η έβδομη και τελευταία επίθεση. Οι Τουρκαλβανοί ορμάνε με πάθος. Ζώνουν το χάνι απ' όλες τις μεριές. Πρώτοι απ' όλους οι μπέηδες και οι μπουλουξήδες. Ανάμεσα στους άλλους σκοτώθηκε κι ένας μπέης, ανιψιός του Ομέρ Βρυώνη. Κι αυτό το γιουρούσι πήγε χαμένο.
Ο ήλιος βασιλεύει πίσω απ' τα αντικρινά βουνά. Σε λίγο έρχεται το σούρουπο κι αποτέλεσμα κανένα.
Πλησιάζει τότε τον πασά ο Χρήστος Παλάσκας που τον ακολουθούσε από τα Γιάννενα και του λέει:
- Πασά μου, μην χάνεις άλλους ανθρώπους, αλλά στείλε να φέρεις κανόνια από το Ζητούνι κι αύριο τους κάνεις σκόνη τους κλεισμένους.
Ο Βρυώνης υιοθετεί αυτή τη συμβουλή και στέλνει "τάταρτη" -ταχυδρόμο- στο Ζητούνι για να του στείλουν κανόνια.
Σε λίγο ακούγεται μια φωνή απ' τον Άι Θανάση:
- Ορέ Αντρούτσο, καλά σ' έχουμε κλεισμένο. Πού θα μας πάς; Αλίμονό σου, ταχιά μας έρχονται δυο κανόνια απ' το Ζητούνι και θα σε κάνουμε στάχτη.
Και μήπως και δεν τον άκουσαν, επανέλαβε τα λόγια του δυο και τρεις φορές. Ο Οδυσσέας γνώρισε τη φωνή του Παλάσκα γιατί ήταν γνώριμός του απ' τα Γιάννενα και κατάλαβε πως του 'στελνε μήνυμα για τις προθέσεις του πασά.
Ο Ανδρούτσος, βέβαια, ξύπνιος καθώς ήταν, δεν είχε σκοπό να περιμένει άλλο στο χάνι, γιατί και τα μπαρουτόβολα τελείωναν και η παραμονή τους θα ήταν σκέτη αυτοκτονία. Χάρηκε όμως για την προειδοποίηση του Παλάσκα.
Έτσι, σαν άλλαξαν τα καρούλια και καθίσανε να φάνε λίγο ψωμοτύρι και να ξαποστάσουν λίγο από το συνεχή αγώνα, ο Ανδρούτσος τους λέει:
"Παιδιά, δεν πρέπει να μείνουμε άλλο εδώ μέσα. Οι Τούρκοι ταχιά θα φέρουν κανόνια, όπως ακούσατε, και θ' αρχίσουν να χτυπάνε από μακριά το χάνι και δε θα γλιτώσει κανείς. Πρέπει να βγούμε από δω μέσα με το σπαθί στο χέρι μέσα απ' τους Τούρκους, γιατί χαμένοι και χαμένοι είμαστε. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει".
Κανένας δεν έφερε αντίρρηση στα λόγια του.
Παρέκει ανοίγουν δυο λάκκους και θάβουν τους δυο Θανάσηδες Σεφέρη και Καπλάνη.

Η έξοδος
Τώρα τους λέει να πλαγιάσουν λίγο να ξεκουραστούν μέχρι να 'ρθει η ώρα για να φύγουν.
Τριγύρω οι Τούρκοι κουρασμένοι από τον δρόμο και τα απανωτά γιουρούσια έχουν πέσει σε βαθύ ύπνο. Περιμένουν ξένοιαστοι τα κανόνια που θα φτάσουν απ' το Ζητούνι, για να τσακίσουν τους κλεισμένους στο χάνι.

Το φεγγάρι ολόγιομο σ' έναν ξάστερο ουρανό, φωτίζει το πεδίο της μάχης, τους κοιμισμένους που μοιάζουν σαν πεθαμένοι απ' την κούραση της μέρας και τους ασάλευτους νεκρούς. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, καπνίζοντας συνέχεια το τσιμπούκι του, δούλευε στο μυαλό του σχέδια πώς θα γλιτώσει ετούτους τους ανθρώπους.
Δυο ώρες περίπου πριν ξημερώσει, ξύπνησε τους συντρόφους του και τους ειδοποίησε να συναχτούν για την έξοδο.

Το χάνι είχε, όπως είπαμε, δυο αυλόπορτες. Η μια κατά τη "δημοσιά" -τον δρόμο που πήγαινε για τα Σάλωνα- και η άλλη κατά τον κάμπο. Ο Κομνάς Τράκας, που ήταν από κείνα τα μέρη -απ' την Αγόριανη- και γνώριζε τα κατατόπια, τους είπε να φύγουν από την πόρτα του κάμπου. Από κει θα περνάγανε μέσα απ' τα αθέριστα χωράφια που τα στάχυα τους ήταν ψηλά και θα τους προστατεύανε από το φως του φεγγαριού. Όλοι συμφώνησαν με τη γνώμη του. Άρχισαν τότε σιγά σιγά χωρίς θόρυβο να βγάζουν τις πέτρες που ήταν πίσω απ' την αυλόπορτα και να τις τοποθετούν σε μια γωνιά. Σε λίγο η πόρτα ελευθερώθηκε. Έπρεπε όμως να σιγουρευτούν ότι οι Τούρκοι κοιμούνταν και δεν ξαγρυπνούσαν.
Ο Οδυσσέας πήρε μια κάπα, της έβαλε μέσα μερικές πέτρες για να βαρύνει και την πέταξε πάνω απ' τον μαντρότοιχο για να φανεί πως κάποιος πηδούσε για να φύγει. Η κάπα έπεσε και δεν ακούστηκε τίποτε, ούτε ντουφεκιά ούτε φωνή. Για να σιγουρευτεί, έριξε δεύτερη και τρίτη κάπα. Τίποτα, η ίδια ησυχία. Οι Τούρκοι είχαν πέσει σε βαθύ ύπνο. Στην εμπροσθοφυλακή θα πήγαινε ο Παπαντρέας με τον Μαμούρη με σαράντα άντρες. Το κέντρο θα κρατούσε ο Γκούρας με άλλους τόσους και την οπισθοφυλακή θα κρατούσε ο ίδιος ο αρχηγός με τους υπόλοιπους.
Ο Ανδρούτσος περίμενε ακόμα κάτι. Μερικά σύννεφα είχαν φανεί πάνω απ' την Γκιώνα, καρτερούσε να κρυφτεί λίγο το φεγγάρι στα σύννεφα για να μην τους προδώσει αμέσως. Πράγματι σε λίγο τα σύννεφα τύλιξαν το φεγγάρι.
- Να η Παναγιά με την Τσέργα της -μάλλινο σκέπασμα, βελέντζα- ακούστηκε κάποιος να λέει.

Η στιγμή ήταν κατάλληλη. Ο αρχηγός δίνει το σύνθημα της εξόδου. Οι κλεισμένοι βγαίνουν απ' την αυλόπορτα με τα γιαταγάνια στα χέρια πατώντας πάνω απ' τα κουφάρια των Τούρκων και απομακρύνονται απ' το χάνι.
Μπροστά για οδηγός μπαίνει ο γιγαντόσωμος Αντρέας Καραπλής ή Πλάτανος. Σε μικρή απόσταση πέφτουν πάνω στους Τουρκαλβανούς. Οι Τούρκοι ξαφνιάζονται. Ώσπου να συνέλθουν από τον βαθύ ύπνο, οι επαναστάτες, σφάζοντας όσους βρέθηκαν μπροστά τους, χάνονται σα φαντάσματα μέσα στα ψηλά στάχυα.
Είναι τόσο μεγάλη η αναταραχή στο εχθρικό στρατόπεδο, που ντουφεκάνε στα τυφλά χωρίς να ξέρουν ποιοι είναι δικοί τους και ποιοι Έλληνες.
Ο Οδυσσέας, τρέχει φωνάζοντας αρβανίτικα σα να κυνηγάει αυτούς που φεύγουν "από δω ορέεε!" προς την άλλη κατεύθυνση αριστερά, προς τη βρύση του Σου Ντζίκα. Έτσι οι Τουρκαλβανοί παρασύρονται προς τα εκεί, ενώ οι Έλληνες φεύγουν δεξιά κατά το Χλωμό. Ανεβαίνοντας στο βουνό, σε λίγο συναντάνε τον Παπακώστα Τζαμάλα και τον Απόστολο Γουβέλη με μερικούς άλλους που είχαν τρέξει να τους συνδράμουν σ' ένα οχυρό πέρασμα. Μετριούνται και βλέπουν ότι εκτός από τους δυο σκοτωμένους Θανάσηδες έχουν και δυο τραυματίες, τον Κώστα Καπογιώργη και τον Κομνά Τράκα.
Το γλυκοχάραμα φτάσανε στον Άι-Λια κι αντάμωσαν τα σώματα του Δυοβουνιώτη και του Πανουργιά. Οι γεροαρματολοί έτριβαν τα μάτια τους. Δεν περίμεναν να τους ξαναδούν.
Βούιξε ο τόπος από το κατόρθωμα αυτό. Αναπτερώθηκε το ηθικό των καταπτοημένων στη Ρούμελη, ύστερα απ' την Αλαμάνα. Ο Ανδρούτσος έγινε η κυρίαρχη μορφή του Αγώνα στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα.
Ο Ομέρ Βρυώνης μπήκε το πρωί ο ίδιος στο χάνι και κατσάδιασε τους στρατιώτες του που δεν μπόρεσαν να πιάσουν λίγους "ζορμάδες" - κλέφτες. Στη συνέχεια διέταξε να θάψουν τους σκοτωμένους. Παρέμεινε δε οχτώ μέρες στη Γραβιά χωρίς να τολμήσει να προχωρήσει για τα Σάλωνα και στράφηκε προς τη Βοιωτία.
free counters




Ο Ίωνας Δραγούμης έλεγε «Όταν αρχίζω να πελαγώνω μες στις ιδέες μου ή όταν αρχίζει να στερεύει το μυαλό μου, πιάνω μια πέτρα, ένα δέντρο, το χώμα για να βεβαιωθώ πως δεν παραστρατίζω ή πως παραστρατίζω.». Όλα αυτά που χάσαμε τόσα χρόνια είναι γραμμένα παντού πάνω σε αυτή τη γη. Και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να τα ανασύρουμε και να τα κάνουμε πανί στα κατάρτια μας. Το χρωστάμε στους προγόνους μας αλλά και στα παιδιά μας

Οι πύλες.. δεν ανοίγουν, με την παλικαριά του θράσους, αλλά με την συστολή του δέους

η των ΔΩΡΙΕΩΝ ΦΥΛΗ

Ανόπαια ατραπός

Ανόπαια ατραπός
το 1941 κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο απέτυχε η σύ­σταση «γραμμής αμύ­νης Θερμοπυλών», επει­δή οι αμυνόμενοι σύμ­μαχοι υποχώρησαν κα­τεβαίνοντας από τη Νεβρόπολη προς το Παλαιοχώρι, όταν πληροφορήθηκαν, ότι οι Γερμανοί κατέβαιναν από τα Δυο Βουνά. Ακολούθησαν δηλαδή και αυτοί το αρχαίο μονοπάτι, το ίδιο, που είχαν ακολουθήσει χρόνια πριν και άλλοι εισβολείς.Mε τη διακεκομένη γραμμή φαίνεται η πορεία των Σπαρτιατών απο τη ΔΡΥΜΑΙΑ στα στενά μέσω του ΚΥΤΙΝΙΟΥ..

ON LINE

ΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΟΤΑΝ ΣΤΕΡΕΨΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

Ελλήνων προμαχούντες ύπατοι και ανθύπατοι βαρβάρων κρατούμενοι και βαρβάροις πειθόμενοι ες Τάρταρα έρριξαν πάτρην..

ΔΩΡΙΚΟ ΟΙΚΟΣΗΜΟ

ΔΩΡΙΚΟ ΟΙΚΟΣΗΜΟ
ΥΠΗΡΧΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2011 ΣΤΟ ΚΥΤΙΝΙΟ

ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΟΥ -ΑΝΤΙΠΡΟΣΦΟΡΑ

ΣΤΟΥΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ  ΜΟΥ -ΑΝΤΙΠΡΟΣΦΟΡΑ
ΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΚΙ Ο ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ..

KYTINION -ΠΟΛΗ ΚΡΑΤΟΣ ΔΩΡΙΕΩΝ

KYTINION -ΠΟΛΗ ΚΡΑΤΟΣ  ΔΩΡΙΕΩΝ
ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΧΑΡΤΗ ,ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ...

KYTINION FANS

«Το πρώτο σου χρέος να νοιώσης μέσα σου όλους τους προγόνους.Το δεύτερο, να φωτίσης την ορμή τους και να συνεχίσης το έργο τους.το τρίτο σου χρέος, να παραδώσης στον γιό σου την μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει..!»
« Επειδή... Λίγοι είμαστε, κι αλλοίμονο στη Γής άμα χαθεί η γενιά μας...» N.KAZANTZAKHΣ--------
KYTINION FAN CLUB
ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΝ ΔΩΡΙΕΩΝ

- http://lmgtfy.com/?q=KERTISGR

ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Μπροστά από το τέμενος της μάνας Γής βρισκόταν ένα χάσμα, απ όπου πίστευαν πως έφυγαν τα νερά του κατακλυσμού τον καιρό του Δευκαλίωνος. Οπως ο Νώε της βίβλου, έτσι και ο Δευκαλίων και η Πύρρα της Ελληνικής μυθολογίας ήταν οι μοναδικοί άνθρωποι που επέζησαν ύστερα από έναν φοβερό κατακλυσμό. Όταν η οργή των θεών πέρασε, άραξαν στόν Παρνασσό, όπου ήρθε μήνυμα από τους θεούς πως, αν θέλουν να αναστήσουν των ανθρώπων το γένος, πρέπει να ρίχνουν πίσω τους «τα κόκαλα της μέγαλης μανας» . Ο Δευκαλίων ερμήνευσε την Εντολή : μάνα είναι η γή και τα κόκαλα της οι πέτρες της. Άρχισαν, λοιπόν, να ρίχνουν πέτρες πίσω τους και από τις πέτρες του Δευκαλίωνος γεννιούνταν άνδρες , ενώ από της Πύρρας γυναίκες. Οι πέτρες με αυτό τον τρόπο ζωντάνεψαν έναν ολόκληρο λαό, γι αυτό η προιστορική λέξη λας, που σημαίνει πέτρα , δημιουργεί τη λέξη λαός. Ο λαός αυτός ονομάσθηκε Ελληνικός από τον Έλληνα , τον πρωτότοκο γιό του Δευκαλίωνος και της Πύρρας.

Kytinion-Paliokhori / Ag. Georgios

Kytinion-Paliokhori / Ag. Georgios
Rousset 1989, 208, 221?22, 227-Rousset 1989

"EΣTIN ΔIKHΣ OΦΘAΛMOΣ OΣ TA ΠANΘ' OPA"

ΤΙΜΗ ΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΩΡΙΣΑΝ ΝΑ ΦΥΛΑΤΤΟΥΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ. ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΗ ΚΙΝΟΥΝΤΕΣ ΔΙΚΑΙΟΙ ΚΑΙ ΙΣΟΙ ΕΙΣ ΟΛΕΣ ΤΩΝ ΤΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ,ΜΕ ΗΡΩΪΣΜΟ ΚΑΙ ΕΥΓΕΝΙΑ ΓΕΝΝΑΙΟΙ ΟΣΑΚΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ,ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΤΩΧΟΙ, ΠΑΛΙ ΕΙΣ ΜΙΚΡΟΝ ΓΕΝΝΑΙΟΙ,ΠΑΛΙ ΣΥΝΤΡΕΧΟΝΤΕΣ ΟΣΟΝ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΙΛΟΥΝΤΕΣ,ΠΛΗΝ ΑΝΕΥ ΜΙΣΟΥΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΥΣ. ΚΡΕΤΙΝΟΥΣ
Oι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.Tα μέλλοντα γνωρίζουν οι Θεοί, πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Eκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα αντιλαμβάνονται.
H ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται.H μυστική βοή τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Kαι την προσέχουν ευλαβείς.
Eνώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.

----------------------------------------------
Τέσσερα πράγματα είναι πάντα μεγαλύτερα απ' όσο τα νομίζουμε: τα χρόνια μας, τα χρέη μας, τα σφάλματα μας κι οι εχθροί μας.
------------------------------------------------
"Στην περιοχή του γνωστού, η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός. Και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να την ατενίσει αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή. - ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Πολιτεία)



-ΤΟ ΣΑΪΤΕΜΑ
Και χαμήλωσες, ω Φοίβε, από τα ύψη των Ολύμπων των αγνών προς του χαύνου την πατρίδα, προς τη χώρα των οκνών. Κ' έπαιξες τη λύρα, ανάβρυσμα παναρμονικών πηγών! Λόγια σ' απαντήσανε βαρήκοων και περίγελα τυφλών. Τότε, σα να γύρευες την πλάση να λυτρώσης από μόλυσμα, κι απ' τ' ακάθαρτα όλα τον αέρα, έριξες τη λύρα, κ' έγινες σαϊτευτής, και τα σαΐτεψες των ανοήτων τα κοπάδια πέρα ως πέρα. [Κ.ΠΑΛΑΜΑΣ]

ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ Ο ΙΔΙΟΣ ,-ΤΗΝ ΚΑΚΗ ΘΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ! ! ! !
JK

Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΕΙΝΑΙ  ΔΩΡΕΑΝ
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΝ ΔΩΡΙΕΩΝ * KYTINION


-Παλαιοχώριον Δωριέων-

-KΥΤΙΝΙΟΝ-ΤΕΤΡΑΠΟΛΙΣ-ΔΡΥΟΠΕΣ-ΠΕΛΑΣΓΟΙ

-Ονομασία

Η ονομασία Παλαιοχώρι δηλώνει απο μόνη της οτι πρόκειται για ένα χωριό πολύ παλιό που προυπήρχε του σημερινού. Στη θέση του υπήρξε το ΚΥΤΙΝΙΟΝ. kytenion-http://kytinion.blogspot.com/

-Οδηγός - Τοποθεσία.

Το Παλαιοχώρι Δωριέων βρίσκεται στους πρόποδες του Καλλιδρόμου σε υψόμετρο 514μέτρων. Κτισμένο ανάμεσα σε δυο μικρά ρέματα , το κρουνόρεμα και το γουλιαμόρεμα, που το προστατεύουν απο τις πλημμύρες. Το μέρος είναι πλαγερό,κατάφυτο,ευάερο και ευήλιο και γι'αυτο το Παλαιοχώρι οι κατοικοί του το λένε και λιάστρα. Βόρεια του υπάρχει το ύψωμα του προφήτη Ηλία, με την ομώνυμη εκκλησία και τα αρχαία πελασγικά τείχη και νότια απλώνεται ο κάμπος του Βοιωτικού Κηφισού. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο χώριο του δήμου και ολόκληρης της περιοχής σε καλλιεργίσημες εκτάσεις.

Τα παλιά σπίτια στο χωριό είναι όλα χτισμένα με πέτρα και φέρουν όλα ανεξαιρέτως κεραμοσκεπή. Πολλά απ’ αυτά είναι δίπατα (διώροφα) και άλλα μονώροφα. Στα δίπατα σπίτια το κατώγι χρησίμευε ως αποθήκη για τα διάφορα γεωργοκτηνοτροφικά προϊόντα: λάδι, κρασί, τυρί, μαλλί, δημητριακά κλπ. Χρησίμευε ακόμη καμιά φορά ως σταύλος για τα μεταφορικά ζώα, που δεν έλειπαν από κανένα σπίτι, και για την αποθήκευση του σανού, του αχύρου καθώς και διαφόρων ζωοτροφών. Στον πάνω όροφο ήταν τα υπνοδωμάτια, το σαλόνι και η κουζίνα που βρίσκονταν ενίοτε και στο κατώγι ή στην αυλή. Η επικοινωνία γινόταν εσωτερικά με ξύλινη σκάλα το λεγόμενο καταρράχτη. Υπήρχε επίσης πολλές φορές και εξωτερική πέτρινη σκάλα που οδηγούσε στον πάνω όροφο. Στην κορυφή του κεφαλόσκαλου σχηματιζόταν ο λεγόμενος πόντζος (εξώστης) και από κάτω δημιουργούνταν ένας θόλος που οδηγούσε στο κατώγι. Όλα τα σπίτια είχαν τους βοηθητικούς τους χώρους, όπως το φούρνο και το αχούρι για τα ζώα, που βρισκόταν στον κήπο ή την αυλή.Με πολυ μεγάλη παραγωγή σιτηρών και βαμβακιού. Επίσης καλλιεργούνται καλαμπόκια, αμπέλια και ελιές σε μικρότερο βαθμό. Η κτηνοτροφία είναι περιορισμένη. Το χωριό έχει 601 κατοίκους.

Ιστορικά στοιχεία

Θεωρείται μια απο τις πόλεις της αρχαίας Τετράπολις όμως αυτό είναι τεκμηριωμένο. Στις

γύρω τοποθεσίες απο το Παλαιοχώρι μπορεί κανείς να βρεί αντικείμενα και τείχη που μαρτυρούν την ύπαρξη οικισμού απο τα μυκηναικά χρόνια Πιο σαφή δεδομένα έχουμε απο τα χρόνια της τουρκοκρατίας. Το Παλαιοχώρι λόγω της εύκολης πρόσβασης του είχε κατοικηθεί απο τούρκους .Στο χωριό μνημονεύει ο Μακρυγιάννης οτι ο Καραισκάκης χτύπησε την εφοδιοπομπή των τούρκων που πήγαιναν στα Βασιλικά. Επίσης στο χωρίο συναντήθηκαν οι οπλαρχηγοί Πανουργιάς ,Γκούρας ,Τράκκας και Δυοβουνιώτης και έβγαλαν την απόφαση να αντισταθούν στη χαλκωμάτα.

Η μετανομασία του χωριού απο ΚΥΤΙΝΙΟΝ σε Παλαιοχώριον Δωριέων έγινε για να δηλωθεί η παλαιότητα του χωριού απο τους κατοίκους του.

Το Παλαιοχώρι και οι κατοικοί του σε όλη τη νεότερη ιστορία του έθνους έδωσαν το αίμα τους και συνέδραμαν στου αγώνες του έθνους. Απο το πόλεμο του 1897, τους Βαλκανικούς πολέμους, τη μικρασιατική καταστροφή, το πόλεμο του 1940. Οι Παλαιοχωρίτες αγωνίστηκαν και έδωσαν και το αίμα τους για την ελευθερία της πατρίδας τους. Γι' αύτο το λόγο έχει στηθεί ιερό που μνημονεύει τους πεσόντες σε όλους αυτόυς τους αγώνες.

Μνημεία

Το πιο αρχαίο μνημείο που υπάρχει στο Παλαιοχώρι είναι τα Πελασγικά τείχη

που βρίσκονται στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία. Είναι πέτρες λαξευμενές τετραγωνικά 2 - 3 μέτρων μήκους, πλάτους και 1 μέτρου πάχους. Αυτό μας δηλώνει οτι καποτε εδώ κατοικούσαν Πέλασγοί.

ΚΥΤΙΝΙΟΝ Ναοί.- Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη κοίμηση της Θεοτόκου. Κτισμένη το 1920. Ρυθμού μικτού με κολώνες και τρούλο. Πετρόκτιστη εξολοκλήρου πολύ κομψή, είναι το κέντρο της θρησκευτικής λατρείας του χωριού. Εορτάζει στις 15 Αυγούστου.Το ξωκκλήσι του προφήτη Ηλία. Παμπάλαιο εκκλησάκι στη κορυφή του ομώνυμου υψώματος. Μέσα σ'ένα κατάφυτο τοπίο γεμάτο απο πέλώρια κυπαρίσια και βελανιδιές είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Αι Λιά. Προσφατα ανακαινισμένο, γιορτάζει στις 20 Ιουλίου.

Βρύσες

-Η βρύση της μότσου είναι η πιο γνωστή και ιστορική βρύση του χωριού. Βρισκεται ανατολικά του χωριού μέσα σ' ένα δασύλιο απο λεύκες και αιωνόβια πλατάνια. Για πολλά χρόνια τα νέρα της υπήρξαν το μόνο πόσιμο υδάτινο πόρο του χωριού. Ενας τοπικός μύθος λέει οτι οποιος πίει νερό απο τη βρύση παντρεύεται με ντόπια.

Αξιοθέατα

-Το δημοτικό σχολείο του χωριού άρχισε να κατασκευάζεται το 1895 και αποπερατώθηκε στα 1902. Πανέμορφης αισθητικής το κτήριο κατασμευασμένο απο λαξευτή πέτρα. Το σχολείο πλέον δεν λειτουργεί ως εκπαιδευτήριο λόγω έλλειψης παιδιών. Πλέον λειτουργεί ως λαογραφικό μουσείο και αίθουσα εκδηλώσεων του πολιτιστικού συλλόγου του χωριού.

-Ήθη - Έθιμα

-1) Πανηγύρι : Το δεκαπενταύγουστο στη γιορτή της κοιμήσεως της θεοτόκου γιορτάζει το χωριό. Τότε γίνεται το πανηγύρι με το γνωστό ρουμελιώτικο τρόπο. Με κλαρίνα, αρνιά και άφθονη μπύρα γίνεται ένα απο τα πιο καλά πανηγύρια της περιφέρειας. Το γλέντι ειναι δυήμερο και συμπληρώνεται και απο άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις του πολιτιστικού συλλόγου, όπως προβολή ντοκυμαντέρ, κουκλοθέατρο, ποδοσφαιρικό αγώνα, έκθεση φωτογραφίας και ειδών λαικής τέχνης.

2) Πάσχα : Με ιδιαίτερη λαμπρότητα γιορτάζεται το πάσχα στο Παλαιοχώρι.



ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΙ ..ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ
Η ονομασία λάκκος δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Παρέμεινε όμως από την συνήθεια που είχαν οι κλέφτες να ψήνουν τα αρνιά τους σε λάκκους για λόγους προφύλαξης. Όλες οι οικογένειες θα φέρουν αρνί στον λάκκο. Δεν απουσιάζουν και αυτές που έχουν πρόσφατο πένθος, καθώς το αρνί της θα ψηθεί από τους γείτονες. Συνήθως σε κάθε λάκκο ψήνονται κατά μέσο όρο περίπου 15 αρνιά. Σε κάθε λάκκο ένας είναι ο υπεύθυνος. Αυτός έχει αναγνωρισθεί από όλους, γιατί έχει πείρα που την κληρονόμησε από τον προκάτοχό του. Έχει σαν βοηθό του συνήθως τον γιο του ή κάποιο άλλο γειτονόπουλο που αργότερα θα τον διαδεχθεί.Κάθε νοικοκύρης είναι υποχρεωμένο να φέρει τέσσερα δεμάτια κληματόβεργες, ένα σκαμνάκι, ένα δοχείο στάχτη και μια πρόκα. Μετά στήνεται η θημωνιά με τα κλήματα. Τα δεμάτια τοποθετούνται όρθια γύρω - γύρω και άλλα όρθια πάνω από αυτά, κι άλλα γύρω - γύρω, όλα σε μια κανονική και ψηλή πυραμίδα. Έτσι τα κλήματα καίγονται συμμετρικά. Ο πυράρχης με τον βοηθό του καταβρέχουν συνεχώς την φωτιά με νερό όπου αυτή φουντώνει πολύ. Όταν πια έχουν καεί εντελώς τα κλήματα και έχουν καταπέσει σωρό στο χώμα, ο πυράρχης διαμορφώνει την ανθρακιά σε μια ισόποση πρισματική κορυφογραμμή που θα έχει μάκρος 5-6 μέτρα. Ύστερα σκορπίζει την θράκα ώστε να γίνει ένα στρώμα πάχους 5-6 πόντους και με φάρδος έως ενάμισι μέτρο. Τέλος σκεπάζει με στάχτη όλο αυτό το πυρωμένο στρώμα για να διατηρηθούν τα κάρβουνα.Αφού γίνουν όλα αυτά, σέρνονται και τοποθετούνται κατά μήκος της ανθρακιάς δύο μεγάλα μαδέρια στα οποίο καρφώνονται και οι πρόκες έτσι ώστε να στηριχθούν οι σούβλες. Σε αυτό το σημείο δίνεται από τον πυράρχη η εντολή να τοποθετηθούν οι σούβλες και να αρχίσει το ψήσιμο.Από αυτό το σημείο αρχίζουν και τα τραγούδια με πρώτο το εορταστικό τροπάριο της ημέρας: > που λεγόταν τραγουδιστά σε ρουμελιώτικο σκοπό και όχι ψαλτικά.Στο μεταξύ οι γυναίκες έχουν ετοιμάσει στο σπίτι και φέρνουν κόκκινα αυγά, συκωτάκια τηγανιτά, γαρδούμπες, τυριά, γλυκά και κρασί. Οι κοπέλες της κάθε οικογένειας περνούν με την σειρά τους μπροστά από τους ψηστιέρηδες και τους τρατάρουν. Το ψήσιμο και το τραγούδι διαρκούν πολλές ώρες. Όλοι οι δρόμοι των χωριών είναι πιασμένοι τόπους - τόπους από του λάκκους και γι' αυτό είναι αδιάβατοι από τροχοφόρα. Αντιθέτως είναι προσπελάσιμοι από τις παρέες και του περαστικούς που θέλουν να χαιρετίσουν τους συγγενείς και φίλους. Σε κάθε λάκκο γίνεται και από ένα εγκάρδιο γλέντι. Πολλοί οργανοπαίχτες γνωρίζουν το έθιμο της περιοχής και την επισκέπτονται για να παίξουν και να ωφεληθούν. Το γλέντι διαρκεί από τις εννέα το πρωί έως τις τρεις το απόγευμα όπου δίνεται και το σύνθημα της αποχώρησης. Τότε καθένας με τον οβελία του πηγαίνει στο σπίτι του.-------------------------


3) Περιφορά της εικόνας : Τη δεύτερη μέρα του Πάσχα έρχεταιστο χωριό η θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς της Δαμάστας. Μαζεύεται όλος ο κόσμος έξω απο το χωριό στο κεντρικό δρόμο. Παραλαμβάνουν την εικόνα και με ευλάβεια,ψαλμούς και λειτανίες την πηγαίνουν στην εκκλησία του χωριού όπου τελείται ακολούθια και προσκύνημα. Είναι ένα έθιμο που κρατά τις ρίζες του απο πάρα πολύ παλιά.

4) Απόκριες :

Οι Απόκριες στο Παλαιοχώρι γιορτάζονται πολύ έντονα. Το τελευταίο σαββατοκύριακο των απόκρεων μαζεύονται πολλοί απόδημοι παλαιοχωρίτες και το χωριό σφύζει απο ζωή και πειράγματα. Ανήμερα τις απόκριες μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ομάδες νέων ντύνονταν μασκαράδες και έπαιζαν διάφορα σκετς σατυρίζοντας συγχωριανούς τους. Τη καθαρά Δευτέρα όλοι οι κάτοικοι μαζεύονται στη πλατεία του χωριού και τρώνε νηστίσημα εδέσματα, τραγουδούν και γλεντούν.

5) Αναλήψεως :

Πέρα από τις συνηθισμένες εκδηλώσεις που πραγματοποιούνταν την ημέρα της Αναλήψεως, γιόρταζαν και οι τσοπάνηδες στις στρούγκες τους. Το έθιμο ήταν γενικό. Κάθε κτηνοτρόφος καλούσε στην στρούγκα του, την ημέρα της Αναλήψεως, τους φίλους καθώς και τους συμπατριώτες με τους οποίους είχε συναλλαγές.

6) Πρωτοχρονιά :

Η Πρωτοχρονιά είναι παγκόσμια εορταστική εκδήλωση, τόσο θρησκευτική όσο και πολιτιστική και εορτάζεται με μεγάλη λαμπρότητα. Η 1η Ιανουαρίου γιορτάζεται στην μνήμη: Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Οι προετοιμασίες για την εορτή αρχίζουν λίγες μέρες νωρίτερα με τα έλατα, τα γκύ, τις χρωματιστές μπάλες και τα ηλεκτρικά λαμπάκια. Όλα αυτά όμως είναι ξενόφερτα έθιμα που εισήχθησαν στην Ελλάδα μεταπολεμικά. Παλαιότερα τα έθιμα της περιοχής ήταν τα παρακάτω: Από τις παραμονές της εορτής οι νοικοκυρές ετοίμαζαν τα γλυκά και στόλιζαν το σπίτι. Όσες πάλι κρατούσαν το παλιότερο έθιμο σιδέρωναν τις φουστανέλες και τις γυναικείες ρουμελιώτικες φορεσιές


7) Ευαγγελισμός της Θεοτόκου :

Ο Ευαγγελισμός εορτάζεται στο παλαιοχωρι, όπως και σε όλη την Ελλάδα με εξαιρετική μεγαλοπρέπεια. Είναι συνδυασμένη με το επίσημο ξεκίνημα των αγώνων για την απελευθέρωση της χώρας από τους Τούρκους. Αποτελεί Εθνική εορτή με σημαιοστολισμό και λόγους. Κάθε χρόνο εκείνη την ημέρα οι νέοι του χωριού ανάβουν τεράστιες φωτιές στα γύρω υψώματα, έθιμο που κρατάει απο τουρκοκρατίας. Το έθιμο αυτό αποικονίζει το τρόπο που συνενωούνταν τα χωριά μεταξύ τους για το ξέσπασμα της επαναστάσεως. Το φαγητό της ημέρας αυτής είναι μπακαλιάρος πλακί με σταφίδες, ψάρια κ.τ.λ


ΚΑΛΛΙΔΡOMON
Το βουνό που ανήκει στα όρια του δήμου είναι Το Καλλίδρομο οπου στους προποδές του είναι κτισμένα τα χωριά Ξυλικοί, Τιθρώνιο, Δρυμαία, Παλαιοχώρι και Μπράλος. Βρίσκεται απέναντι απο το Παρνασσό. Ειναι ενα απο τα ωραιότερα βουνά της Ελλάδας και ίσως το πιο ευκολοπροσβάσιμο βουνό,εξού και η ονομάσια του. Με ψήλοτερη κορυφή των Γκιόζα στα 1.399 μέτρα. Κύρια χαρακτηριστικά του είναι τα πανέμορφα δάση απο έλατα και κέδρα, τα πολλά οροπέδια που συναντάς οπως του Μουρούζου, της Παλιοσουβάλας και η απείρου κάλλους λίμνη της Νευρόπολης. Στο Καλλίδρομμο υπάρχει ορειβατικό καταφύγιο στα 1000 μέτρα που ανήκει στον ΟΦΥ Λαμίας-


Λίμνη Νευρόπολη-Η γνωστή λίμνη του Καλλιδρόμου, η λίμνη Νευρόπολη είναι στην περιφέρεια του χωριού,Παλαιοχωρίου Δωριέων. Μοναδική στο είδος της για όλο τον ορεινό όγκο της Στερεάς Ελλάδας. Έτσι λοιπόν το χωριό είναι ένα ορμητήριο για τα πιο μαγευτικά μέρη του Καλλιδρόμου. Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα στο Παλαιοχώρι και στις Θερμοπύλες. Είναι από τα πανελλαδικής σημασίας αξιοθέατα που μένουν αξέχαστα σε κάθε επισκέπτη. Η πρόσβαση στη λίμνη και το δάσος της Νευρόπολης είναι ειδυλιακή με μοναδικής ομορφιάς πεζοπορία 7 χιλιομέτρων και με καλή βατότητα από το Παλαιοχώρι. Στις παρυφές της λίμνης του Καλλιδρόμου υπάρχει και ορεινό καταφύγιο γνωστό και φιλόξενο για τους λάτρεις του βουνού.Λίγο πιο πάνω απο την Τριανταφυλλιά ειναι η πηγή του Τζότζορα με το χωνευτικό νεράκι της, που για πολλά χρόνια ξεδιψάει ντόπιους και επισκέπτες, κι όσα ήμερα κι άγρια Ζώα και πουλιά -ημερήσιας και νυχτερινής ,επίγειας και εναέριας κυκλοφορίας-υπάρχουν στην γύρω περιοχή.

Η λέξη «Νευρόπολη» προέρχεται από τις λέξεις Νεβρός= ελαφόπουλο και Πόλη. Το όνομα πάρθηκε γιατί σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις η περιοχή ήταν γεμάτη με ελάφια.Η κορυφή που βρίσκεται πάνω απο τις Θερμοπύλες ονομάζεται Ελαφοβούνι.Αλλες γνωστές τοποθεσίες στους φίλους του Καλλίδρομου ειναι η Αγορασιά[το μέσον της Ανοπαίας ατραπού],η Καλαμποκιά ,[με την Καλογερόβρυση ,το Aχμάτι,τη Λιαθίτσα και το Χαλίκι με τη βρυσούλα του],και στην κορυφή ποιός αλλος; ο Αη-Λιάς !!!, [Παλιοβορός]
Δεξιότερα ειναι τα Ισώματα ,το Μουρούζο με τις λάκες του ,οι Λυκότρυπες και τα Λαζαρά με τα Χοντρά δέντρα ,το Ψηλόραχο , τα Καρτέρια ,και η Κεδρόραχη με τις Ντουσκόλακες δεξιά της ,το Στρώμα και το Μεγάλο Χάραμα[Μακριά Λούζα] που οδηγεί στα Νεραϊδάλωνα ,στο Ξεροπήγαδο ,στην Κορομηλιά κι απο εκει στην επιβλητική Γκιόζα.
Τό Καλλίδρομο είναι βατό , γι'αυτό και το ονομά του , και εχει πάρα πολλά αλώνια και τσουμάρια ,πηγές με βρύσες και ποτίστρες ,σπάνια βότανα και μανιτάρια.Είναι λατρεμένος τόπος για τους παροικούντες , και ιδιαίτερα για τους κατοίκους του Παλαιοχωρίου Δωριέων ,οι οποίοι έχουν στην περιφερειά τους το μεγαλύτερο κομμάτι του , είναι απο τούς πρώτους που καθιέρωσαν γιορτές στήν Νευρόπολη και ανέδειξαν την περιοχή ,αρχικά στο νομό Φθιώτιδας κι αργότερα στούς αναρίθμητους φίλους του πανέμορφου Βουνού της Καλλιδρομίας Γής.

KALLIDROMON

Το βουνό που ανήκει στα όρια του δήμου είναι ο Καλλίδρομος οπου στους προποδές του είναι κτισμένα τα χωριά Ξυλικοί, Τιθρώνιο, Δρυμαία, Παλαιοχώρι και Μπράλος. Βρίσκεται απέναντι απο το Παρνασσό. Ειναι ενα απο τα ωραιότερα βουνά της Ελλάδας και ίσως το πιο ευκολοπροσβάσιμο βουνό,εξού και η ονομάσια του. Με ψήλοτερη κορυφή των Γκιόζα στα 1.399 μέτρα. Κύρια χαρακτηριστικά του είναι τα πανέμορφα δάση απο έλατα και κέδρα, τα πολλά οροπέδια που συναντάς οπως του Μουρούζου, της Παλιοσουβάλας και η απείρου κάλλους λίμνη της Νευρόπολης. Στο Καλλίδρομμο υπάρχει ορειβατικό καταφύγιο στα 1000 μέτρα που ανήκει στον ΟΦΥ Λαμίας.

Ο Βοιωτικός Κηφισός είναι το αίτιο της ευφορίας του κάμπου. Τα νερά του αδρεύουν μεγάλο μέρος της περιοχής. Η κοιλάδα του Κηφισού ποταμού είναι αρκετά εύφορη και γόνιμη που ευδοκίμουν τα σιτηρά, το βαμβάκι, ο καπνός, τα αμπέλια, οι ελιές και άλλα σε μικρότερη κλίμακα.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΙ ..ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ

Η ονομασία λάκκος δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Παρέμεινε όμως από την συνήθεια που είχαν οι κλέφτες να ψήνουν τα αρνιά τους σε λάκκους για λόγους προφύλαξης. Όλες οι οικογένειες θα φέρουν αρνί στον λάκκο. Δεν απουσιάζουν και αυτές που έχουν πρόσφατο πένθος, καθώς το αρνί της θα ψηθεί από τους γείτονες. Συνήθως σε κάθε λάκκο ψήνονται κατά μέσο όρο περίπου 15 αρνιά. Σε κάθε λάκκο ένας είναι ο υπεύθυνος. Αυτός έχει αναγνωρισθεί από όλους, γιατί έχει πείρα που την κληρονόμησε από τον προκάτοχό του. Έχει σαν βοηθό του συνήθως τον γιο του ή κάποιο άλλο γειτονόπουλο που αργότερα θα τον διαδεχθεί.

<άιντε χριστόσ ανέστη εκ νεκρών….. μωρέ,>> που λεγόταν τραγουδιστά σε ρουμελιώτικο σκοπό και όχι ψαλτικά.
Στο μεταξύ οι γυναίκες έχουν ετοιμάσει στο σπίτι και φέρνουν κόκκινα αυγά, συκωτάκια τηγανιτά, γαρδούμπες, τυριά, γλυκά και κρασί. Οι κοπέλες της κάθε οικογένειας περνούν με την σειρά τους μπροστά από τους ψηστιέρηδες και τους τρατάρουν. Το ψήσιμο και το τραγούδι διαρκούν πολλές ώρες. Όλοι οι δρόμοι των χωριών είναι πιασμένοι τόπους - τόπους από του λάκκους και γι' αυτό είναι αδιάβατοι από τροχοφόρα. Αντιθέτως είναι προσπελάσιμοι από τις παρέες και του περαστικούς που θέλουν να χαιρετίσουν τους συγγενείς και φίλους. Σε κάθε λάκκο γίνεται και από ένα εγκάρδιο γλέντι. Πολλοί οργανοπαίχτες γνωρίζουν το έθιμο της περιοχής και την επισκέπτονται για να παίξουν και να ωφεληθούν. Το γλέντι διαρκεί από τις εννέα το πρωί έως τις τρεις το απόγευμα όπου δίνεται και το σύνθημα της αποχώρησης. Τότε καθένας με τον οβελία του πηγαίνει στο σπίτι του.
------

ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΜΕΝΑ

(Το φυλάξαι τα αγαθά χαλεπώτερον του κτήσασθαι»)

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΜΕΡΙΚΟΙ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ,ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΤΗΝ ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΥΝ

Kytinio και ο αγώνας μου

Kytinio και ο αγώνας μου

Kytinion

KYTINION

In the region that they fix the modern settlements of [Grabias], [Kastellion], [Apostolia], [Oinochorioy] and [Palaiochorioy Dorieon] of Prefecture Fokida are saved the fortified places, that are identified with [polichnes] Dorian [Tetrapolis] ([Erineos], [Boion], Pindos, [Kytinion]). The fortifications of these settlements been reconstructed at the medieval years. It is small fortified settlements in a small and mountainous region of central Greece. [Dorida], when with three when with four cities, it possessed, near the sources of [Kifissoy], a fertile extent, did not play however important [politikokoinoniko] role in the historical events in progress.

--------------------------------------------------------

By [Kytinion] are saved departments of fortification of citadel on a hill and are characterized by their polygonal manufacture. From [Boion] emanate shells of vessels, cupreous, silver and golden currencies and has been rescued department fortifications that protected the [polisma] from hostile raids. Contrary to the fortifications of other two [polismaton] [Erineos] allocated fortification with big blocks of stone, [isodomikis] manufacture. In near region are saved also graves and are still distinguished the foundations of certain buildings. Finally, in fourth [komi] Dorian [Tetrapolis], Pindos, were maintained departments of polygonal wall, where later [Enetoi] (1254 - 1258) founded fortress (castellum), from which took his name the current village [Kastellia].
---------------------------------------
ΔΩΡΙΣ, (ΔΩΡΙΔΑ)

Τετράπολη (η οποία αργότερα έγινε εξάπολη) .

1.Bοίον. Βρισκόταν στην κοιλάδα της Γραβιάς πιθανόν προς την Μαριολάτα.


2.Ερινεός. Βρισκόταν κοντά στην Γραβιά. (Αλλιώς Ερινετός, Ερινούς, Ερινέον, Δώριον)

3.Κυτίνιο. Κτισμένη στις νότιες πλαγιές του όρους Καλλίδρομο, κοντά στο Παλαιοχώριον Δωριέων Φθιώτιδας.

4.Πίνδος. Βρισκόταν πιθανόν στην περιοχή των Άνω Καστελιών.


5.Δρυόπη. Βρισκόταν ανάμεσα στα βουνά Οίτη και Παρνασσός πιθανόν κοντά στο Οινοχώρι.

6. Καρφία .Γραβιά: Ιστορικό χωριό με 1050 κάτοικους περίπου που πήρε παρεφθαρμένα την ονομασία του μάλλον απ' την κοντινή αρχαία πόλη Καρφία.

************************************************

ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΝΗΣΙΟΣ

*******************
ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ.!!! -ΠΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΥΣΙΚΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ ΜΙΑΣ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ. ΤΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. ΜΙΑΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΣΜΕΤΡΗΤΟΣ. ΕΓΩ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΕΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΓΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΠΡΟΣΜΕΤΡΗΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΛΗΡΟΔΟΤΗΣΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ. ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ;
Η ΠΡΑΞΗ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ – ΜΕ ΤΗΝ ΝΟΜΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ – ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ. ΔΙΟΤΙ ΑΝ ΑΠΟΔΕΧΘΩ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΑΝΩ ΚΑΙ ΑΝΤΑΞΙΟΣ ΤΗΣ.

ΔΗΛΑΔΗ: ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΗΡΩΑΣ ΚΑΙ ΗΜΙΘΕΟΣ ΟΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΙ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΓΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΘΕΩΡΩ ΚΑΘΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΦΥΣΗΣ ΘΕΟ ΚΑΙ ΘΕΑ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΓΑΣ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΑ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΩ ΠΟΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΥΠΟΙΚΙΛΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΣΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΗΓΗΘΩ ΤΗ ΝΕΑ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΩ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΗΣΩ ΚΑΘΕ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΝΤΡΙΒΗ.


ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΤΙ Ο ΧΡΥΣΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΥΠΗΡΞΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΝΑ ΤΟΝ ΒΕΛΤΙΩΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΠΙΒΟΥΛΗ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΔΙΔΑΞΩ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ.



ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΤΙΜΩ ΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΥΣ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΤΙΜΩ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ. ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΤΙΜΩ ΤΙΣ ΜΟΥΣΕΣ. -

ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΜΟΙΑΣΩ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΟΥ.
ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ: ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ.


ΚΑΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ. ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ.


- ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΜΕΛΕΤΩ ΜΕ ΠΑΘΟΣ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ. ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΙΜΩ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΩΣ ΙΔΑΝΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ, ΩΡΑΙΩΝ, ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΕΒΟΜΑΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΦΥΣΗ, ΤΟΣΟ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΟΥ.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.


ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΖΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗ ΣΕΒΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΙ.


ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΩΣ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΩΣ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΘΕ ΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ.


ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΩ ΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ, ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ, ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΥΙΟΘΕΤΩ ΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.


ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΙΝΕΣ ΠΑΡΑ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ


ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΘΕΩΡΩ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΩΣ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟΤΕΡΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. -ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΓΑΠΩ ΤΙΣ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΜΟΥ ΒΙΟ. ΔΙΟΤΙ Η ΤΕΧΝΗ ΚΡΥΒΕΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ.


ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ. !!!ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΚΑΝΕΝΟΣ. ΟΥΤΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΜΕ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΟ ΤΟΥ. ΕΓΩ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΠΟΡΩ, ΑΝ ΘΕΛΩ, ΝΑ ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΘΕΟ. Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ. ΜΠΟΡΩ ΑΚΟΜΗ, ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΗΜΕΝΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΩ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΘΕΩΝ. ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΕΩΝ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΔΟΥΛΟΣ ΤΟΥΣ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΜΟΥ.


ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΕΣ ΜΟΥ. ΤΟΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΥΨΙΣΤΗ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΕΛΛΗΝΑ ΘΕΟ: «ΦΙΛΕ ΖΕΥ»!!! ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ, ΟΙ ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ. ΟΡΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΜΕΣΑ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟΙ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ. ΤΟΥ ΕΞΩ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΣΩ ΚΟΣΜΟΥ. ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΟΡΑΤΟΥ.


ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ. ΔΙΟΤΙ ΕΚΕΙ ΤΕΙΝΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟ ΧΑΟΣ, ΚΑΙ ΕΝΩ ΤΕΙΝΕΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ, ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ. ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΕΙ Η ΑΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ. Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΗ ΑΙΩΝΙΩΝ ΑΛΗΘΕΙΩΝ. ΒΡΕΙΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΥΘΟ ΧΩΡΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΔΕΙΞΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΥΘΟ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ.


Ο ΜΥΘΟΣ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΕΕΙ ΤΡΥΦΕΡΑ, ΑΠΑΛΑ, ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΑ, ΗΔΟΝΙΚΑ, ΔΙΟΤΙ Ο ΜΥΘΟΠΛΑΣΤΗΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ, ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘΕΕΣ. ΦΥΣΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ; ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ. ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΦΥΣΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ, ΧΑΡΗ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΥΠΗΡΧΕ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ. ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΦΤΙΑΞΕ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΟΠΩΣ ΜΕ ΔΙΔΑΞΕ Ο ΣΟΦΟΣ ΠΡΟΓΟΝΟΣ ΜΟΥ Ο ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ:


«ΚΟΣΜΟΝ ΤΟΝΔΕ, ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΘΕΩΝ ΟΥΤΕ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΛΛ' ΗΝ ΑΕΙ ΚΑΙ ΕΣΤΙΝ ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ ΠΥΡ ΑΕΙΖΩΟΝ ΑΠΤΟΜΕΝΟΝ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΒΕΝΝΥΜΕΝΟΝ ΜΕΤΡΑ».

«ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΘΕΟΣ ΟΥΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΝ ΕΠΛΑΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΥΡ ΖΩΝΤΑΝΟ ΑΙΩΝΙΟ ΠΟΥ ΜΕ ΜΕΤΡΟ ΑΝΑΒΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΤΡΟ ΣΒΗΝΕΙ».

ΩΡΑΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ. ΑΛΛΑ Η ΖΩΗ; Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ; Η ΚΟΙΝΗ, ΜΙΚΡΗ ΚΙ ΑΣΗΜΑΝΤΗ – ΟΠΩΣ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΑΡΚΕΤΟΙ – ΖΩΟΥΛΑ ΜΑΣ; ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ; ΛΙΓΟ ΤΗ ΛΑΣΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΟΥΜΕ ΚΑΙ … ΙΔΟΥ Η ΕΣΤΙΑ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΜΑΣ. ΙΔΟΥ Η ΗΡΑ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ. ΙΔΟΥ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. ΙΔΟΥ Ο ΕΡΜΗΣ, ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ, ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΩΣ ΚΕΡΔΩΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ, ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΩΣ ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΟΤΙ ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ: Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ. ΚΑΙ ΙΔΟΥ Ο ΙΚΑΝΟΣ ΤΕΧΝΙΤΗΣ, Ο ΗΦΑΙΣΤΟΣ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΝΕΤΗ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΠΟΥ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ. ΚΑΙ ΙΔΟΥ Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ, Ο ΔΙΓΕΝΗΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΕΥΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΙΝΟΥ, ΤΗΝ ΜΕΘΕΞΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΚΡΟΒΙΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΠΛΗ ΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗ. ΚΑΙ ΙΔΟΥ Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝ…ΚΑΙ ΙΔΟΥ…ΚΑΙ ΙΔΟΥ…

ΑΡΚΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΑΣΤΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΙ ΑΜΕΣΩΣ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ. ΑΠΟΚΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Ο,ΤΙ ΤΗΣ ΑΝΗΚΕΙ. ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ. ΑΡΚΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΦΗΓΗΘΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΥΘΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ; ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΑ ΟΜΩΝΥΜΗ ΑΠΟΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΜΥΡΙΑ ΒΑΣΑΝΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, ΩΣΠΟΥ ΤΟΝ ΞΑΝΑΒΡΗΚΕ, ΣΜΙΞΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΠΛΕΟΝ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ ΑΠΟΚΤΗΣΑΝ ΜΙΑ ΘΥΓΑΤΕΡΑ: ΤΗΝ ΗΔΟΝΗ. Η ΨΥΧΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ. ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΥΡΕΣΕΩΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΒΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΣΗΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΠΑΡΕΑΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ, ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ, ΤΟΥ ΓΛΥΚΟΥ ΨΩΜΙΟΥ, ΤΟΥ ΟΙΝΟΥ ΤΟΥ ΕΥΩΔΙΑΣΤΟΥ, ΤΟΥ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ.

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΕΛΛΗΝΑΣ.!!!

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ. ΥΠΑΡΧΕΙ. Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ. Η ΤΗΝ ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΤΟΥΡΚΟΡΑΓΙΑΣ / ΦΡΑΓΚΟΡΑΓΙΑΣ ΡΩΜΙΟΣ Η ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΓΙΝΟΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ. Η ΠΡΑΞΗ ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ, ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!

*****************************************************


--------------------Έπου Θεώ Νόμω πείθου Θεούς σέβου Γονείς σέβου Ηττώ υπέρ δικαίου Γνώθι μαθών Ακούσις νόει Σ' αυτόν ίσχε Φρονεί θνητά Εστίαν τίμα Άρχε σε αυτού Φίλοις βοήθει Θυμού κράτει Φρόνησιν άσκει Πρόνοιαν τίμα Όρκω μη χρώ Φιλίαν αγάπα Παιδείας αντέχου Δόξαν δίωκε Σοφίαν ζήτει Καλόν το λέγε Ψέγε μηδένα Επαίνει αρετή Πράττε δίκαια Φίλοις ευνόει Εχθρούς αμύνου ευγένειαν άσκει Κακίας πέχου Κοινός γίνου Ίδια φύλαττε Αλλοτρίων απέχου Εύφημος ίσθι Άκουε πάντα Φίλω χαρίζου Χρόνου φείδου Όρα το μέλλον Ύβριν μίσει Ικέτας αιδού Υιούς παίδευε Έχουν χαρίζου Δόλου φοβού Ευλόγει πάντας Φιλόσοφος γίνου Όσια κρίνε Γνούς πράττε Φόνου απέχου Εύχου δυνατά Σοφοίς χρω Ήθος δοκίμαζε Λαβών απόδος Υφορώ μηδένα Τέχνη χρω Ο μέλλεις δος Ευεγερσίας τίμα Φθόνει μηδενί Φυλακήν πρόσεχε Ομοίοις χρω Διαβολήν μίσει Δικαίως κτω Αγάθους τίμα Κριτήν γνώθι Γάμους κράτει Τύχην νόμιζε Εγγύην φεύγε Πάσι διαλέγου Ελπίδα αίνει Δαπανών άρχου Κτώμενος ήδου Αισχύνην σέβου Χάριν εκτέλει Ευτυχίαν εύχου Τύχην στέργε Ακούων όρα Εργάζου κτητά Έριν μίσει Όνειδος χθαιρε Γλώσσαν ίσχε Ύβριν αμύνου Κρίνε δίκαια Χρώ χρήμασι Αδωροδόκητος δοκίμαζε Αιτιώ παρόντα Λέγε ειδώς Βίας μη έχου Αλύπως βίου Ομίλει πράως Φιλοφρόνει πάσιν Υιοίς μη καταθάρρει Γλύττης άρχε Σ' αυτόν ευ ποιεί Ευπροσήγορος γίνου Αποκρίνουν εν καιρώ Πράττε αμετανοήτως Αμαρτάνων μετανόει Οφθαλμού κράτει Βολεύου χρήσιμα Επιτέλει συντόμως Φιλίαν φύλαττε Ευγνώμων γίνου Ομόνοιαν δίωκε Άρρητα μη λέγε Το κρατούν φοβού Καιρόν προσδέχου Έχθρας διάλυε Γήρας προσδέχου Επί ρώμη μη καυχώ Ευφημίαν άσκει Απέχθειαν φεύγε Πλούτι δικαίως Δόξαν μη λείπε Κακίαν μίσει Κινδύνευε φρονύμως Χρησμούς θαύμασε Ους τρέφεις αγάπα Απόντι μη μάχου Πρεσβύτερον σέβου Νεώτερον δίδασκε Πλούτω απίστει Σε αυτόν αιδού Μη άρχε υβρίζων Προγόνου στεφάνου Επι νεκρω μη γέλα Ατυχούντι συνάχθου Χαρίζου ευλαβώς Εξ' ευγενών γέννα Επαγγέλου μηδενί Τύχη μη πίστευε Τελεύτα άλυπος Μέτρον άριστον Αδικείαν μίσει Ευσέβειαν φύλαττε Ηδονής κραττείν Βίαν μηδέν πράττειν Τέκνα παιδεύειν Μη θρασύνου Νόμοις πείθου Μελέτει το παν Γαμείν μέλλον καιρόν γνώθι Μη επί παντί λύπου Πίνων αρμόζες Πέρας επιτελεί μη αποδειλιών Το συμφέρον θηρώ Θνήσκε υπερ Πατρίδος Τω βίω μάχου Ευ πάσχε θνητός Παις ων κόσμιος ίσθι,ηβών εγκρατής,μέσος δίκαιος, πρεσβύτερος σοφός.
--------------------------------------------------

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ,ΤΗΝ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ, ΤΗΝ ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΕΝΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΗΚΕ ΚΑΙ ΒΟΗΘΗΣΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΔΩΡΙΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΣΗ , ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΕ ΑΠΕΙΡΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.

ΑΕΙΔΩΡΙΕΙΣ 14/9/1984

**************************************
Κέρτης Δημήτριος
------------------------------------------------

ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΑ ΙΕΡΑ

ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΤΑ  ΙΕΡΑ
ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΩ-ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΘΙ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΟΥΣ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ..ΕΠ ΟΥΔΕΝΙ !!!

ΥΠΗΡΞΑΝ ΕΝΤΟΙΧΙΣΜΕΝΑ ΣΤΟ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΥΠΗΡΞΑΝ ΕΝΤΟΙΧΙΣΜΕΝΑ  ΣΤΟ  ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΤΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΑΝ ,ΟΥΤΕ ΗΤΑΝ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΝ ΑΛΛΑ ΤΑ ΦΥΓΑΔΕΥΣΑΝ ...οι ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΤΙΜΗΤΕΣ ΤΟΥΣ.
labeled feature D3 BAtlas 55 D3 Kytinion Kytinion Paliokhori/Ag. Georgios greek flag animated Pictures, Images and Photos

ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΝ ΔΩΡΙΕΩΝ

ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΝ ΔΩΡΙΕΩΝ
Εωρακαμεν τους Ληστας...!

η ΓΗ γυριζει ,η ΙΣΤΟΡΙΑ ...ΟΧΙ


Palaiochorion Dorieon , as its name in greek implies - old village- has always been inhabited.Known in ancient greek times as kytinion, it is full of antiquities. With finds from the Palaeolithic (c.50.000 years), Geometric, Hellenistic, Roman and Byzantine eras, the area is literally a canvas of history. Walls, castles, temples, monasteries and all these in a lush environment with a particularly rich flora and fauna ranging from boars and reindeer to wolves, reptiles and birds.

Θουκυδίδης και άλλες μαρτυρίες

107 "Ηρξαντο δε κατά τους χρόνους τουτους και τα μακρά τείχη ες θάλασσαν Αθηναίοι οικοδομεΐν, τό τε Φαληρόνδε και το ες Πειραια. και Φωκεων στρατευσάντων ες Δωριάς, την Λακεδαιμονιων μητρό πολιν, Βοιον και ΚΥΤΙΝΙΟΝ και Ερινεον, και έλοντων εν των πολισμάτων τουτων, οί Λακεδαιμόνιοι, Νικο μηδους τοΰ Κλεομβρότου υπερ Πλειστοάνακτος του Παυσανίου βασιλέως, νέου όντος ετι, ηγουμένου, εβοήθησαν τοΐς Δωριευσιν εαυτών τε πεντακοσίοις































-----------------------------



Έτος 480 πριν την απαρχή της χριστιανικής χρονολογήσεως. Οι στρατιές του Ξέρξη έχουν περάσει τη Μακεδονία και πορεύονται προς τη Νότιο Ελλάδα. Η πλειοψηφία των πόλεων της κυρίως Ελλάδος έχουν ήδη «μηδίσει», αν όχι συστρατευθεί κιόλας με τους εισβολείς.



Οι αρχικώς εχθροί των Περσών Θεσσαλοί, «μηδίζουν» και αυτοί αισθανθέντες εγκατάλειψη μετά από την αδυναμία των Νοτιοελλήνων να τους βοηθήσουν. Προηγουμένως είχαν στείλει κήρυκες στον Ισθμό, στους «προβούλους» των Πελοποννησίων, για οπλιτική βοήθεια προς το δυνατό θεσσαλικό ιππικό. Η απόβαση 10.000 οπλιτών στην Άλο του Παγασητικού υπό τον Λακεδαιμόνιο Ευαίνετο και τον Αθηναίο Θεμιστοκλή και η εν συνεχεία στρατοπέδευσή τους στα Τέμπη, λήγει αδόξως με εγκατάλειψη των στενών όταν ο σύμμαχος των Περσών Αλέξανδρος ο Μακεδών στέλνεται από τον Ξέρξη και επιτυγχάνει να τους τρομάξει περιγράφοντάς τους απλώς τον όγκο του στρατού των Περσών.



Στη Βοιωτία, μόνον οι Πλαταιείς και οι Θεσπιείς δεν έχουν δώσει «γη και ύδωρ», στη δε Στερεά μόνον οι Αθηναίοι, ενώ στην Πελοπόννησο, οι Αργείοι δηλώνουν «ουδέτεροι» από μίσος κατά των Σπαρτιατών, εξαιτίας προσφάτου απωλείας 6.000 ανδρών τους σε μία νίκη του αδελφού του βασιλέως Λεωνίδου Κλεομένους του Αναξανδρίδου.



Οι Κερκυραίοι στέλλουν 60 τριήρεις, οι οποίες όμως σταματούν στο ακρωτήριο Ταίναρο με τη δικαιολογία ότι δεν μπορούν να περιπλεύσουν τον Μαλέα, ενώ, κατά τον Ηρόδοτο, ανέμεναν να προσχωρήσουν στον Ξέρξη σε περίπτωση νίκης του. Οι Κρήτες πάλι, αρνούνται την όποια συμμετοχή στην αντίσταση κατά των Περσών, με διάφορες προφάσεις.



Οι μη «μηδίσαντες» Έλληνες, μετά από πολλές συνεδριάσεις και αλλαγές σχεδίων, εγκρίνουν ένα πολεμικό σχέδιο για ταυτόχρονη αντίσταση στις Θερμοπύλες (από ξηράς) και στο ακρωτήριο Αρτεμίσιο. Ο βασιλεύς της Σπάρτης Λεωνίδας, πιστός σε προσωπική υπόσχεση που είχε δώσει προς τους συμμάχους, επικεφαλής της προσωπικής του φρουράς την οποία είχε δικαίωμα να μετακινεί ακόμη και χωρίς την έγκριση της Γερουσίας και των Εφόρων, αρχίζει μία πορεία «ευψυχίας» προς τις Θερμοπύλες, συσπειρώνοντας γύρω του 4.000 Πελοποννησίους («..εκ Πελοποννήσου χιλιάδες τέταρες», Ηρόδοτος, Ζ 227) 500 Τεγεάτες, 500 Μαντινείς, 120 Ορχομενίους, 1000 Αρκάδες, 400 Κορινθίους, 200 Φλειασίους, 80 Μυκηναίους, μαζί με τους 300 Σπαρτιάτες του και 900 περιοίκους Λακεδαιμόνιους με 1000 βοηθητικούς είλωτες.



Στη φιλοπερσική Θήβα, ο Λεωνίδας πιέζει για συμμετοχή των οπλιτών της και οι δημοκρατικοί της πόλεως (όπως δηλώνει ο Διόδωρος, ΙΑ 4, 7) του δίδουν 400 άνδρες, με επικεφαλής τον Λεοντιάδη (κατά τον Ηρόδοτο πάντως, ο Λεωνίδας τους πήρε μαζί του περισσότερο ως ομήρους). Οι Πλαταιείς, αν και ελάχιστα γνωρίζοντες τα ναυτικά πράγματα, προσφέρονται να επανδρώσουν τις αθηναϊκές τριήρεις, ενώ οι Θεσπιείς στέλλουν στον Λεωνίδα 700 οπλίτες (το στρατιωτικό άπαν της πόλεως) υπό τον Δημόφιλο του Διαδρόμου, και στο στρατό του προστίθενται τέλος 1000 ακόμη Οπούντιοι Λοκροί, παρά το ότι είχαν δηλώσει υποταγή στον Ξέρξη.



Απέναντι στους έτοιμους να μηδίσουν Φωκείς, ο Λεωνίδας χρησιμοποιεί το κατά συνθήκην ψεύδος, δηλώνοντάς τους ότι τάχα είναι απλώς οι «πρόδρομοι» των Πελοποννησίων. Οι Φωκείς στέλλουν 1000 οπλίτες, αλλά προφασίζονται ότι θα αναλάβουν (παρά τον υπερβολικό αριθμό τους) τον υποτίθεται σοβαρό ρόλο της φυλάξεως μίας ατραπού που εγνώριζαν από την προ ολίγων ετών εισβολή στη χώρα τους των Θεσσαλών.



Στις 28 Ιουλίου, ο Ελληνικός στόλος φθάνει και αγκυροβολεί στο Αρτεμίσιο ακρωτήριο.



Στις 2 Αυγούστου, ο στρατός του Λεωνίδου φθάνει και στρατοπεδεύει στις Θερμοπύλες.



Στις 12 Αυγούστου, φθάνει μπροστά στις Θερμοπύλες η πρωτοπορία των Περσών.



Στις 14 Αυγούστου, ολοκληρώνεται η άφιξη του Περσικού στρατού.



Η μάχη των Θερμοπυλών έγινε στις 17, 18 και 19 Αυγούστου, σε τρείς φάσεις, παράλληλες με ισόποσες φάσεις της ναυμαχίας του Αρτεμισίου. Οι Πέρσες καθηλώνονται στις Θερμοπύλες και έχουν άπειρες απώλειες, ενώ στο Αρτεμίσιο οι συγκρούσεις δεν έχουν νικητή.



Την 18η Αυγούστου, ο προδότης Εφιάλτης παρουσιάζεται στον Ξέρξη και έναντι αμοιβής προσφέρεται να οδηγήσει τον Περσικό στρατό στα νώτα των Ελλήνων, μέσω της ατραπού που υποτίθεται ότι εφύλασσαν οι Φωκείς. 10.000 «Αθάνατοι» (επίλεκτοι Πέρσες στρατιώτες) υπό τον στρατηγό Υδάρνη, αρχίζουν να ανεβαίνουν την ατραπό αμέσως μετά τη δύση του ηλίου.



Αντί να φυλάξουν την προ της Αγορασίας ατραπό, οι Φωκείς έχουν στρατοπεδεύσει στο ανατολικό άκρο του οροπεδίου της Νεβροπόλεως, προφανώς για εύκολη και ακαταδίωκτη φυγή προς την χώρα τους (τον επόμενο χρόνο προσήλθαν οικειοθελώς ως σύμμαχοι του Μαρδονίου στη μάχη των Πλαταιών). Μέσα στη νύκτα, οι Πέρσες προσπερνούν δίχως την ελάχιστη έστω αψιμαχία τους Φωκείς, οι οποίοι έχουν σκαρφαλώσει στο ύψωμα Μουρούζου και αρχίζουν την κατάβαση προς την νότιο πλευρά των στενών των Θερμοπυλών στην οποία θα έφθαναν στις 8 το πρωϊ της 19ης Αυγούστου («ώρην πληθώρης της Αγοράς») μετά από περίπου 12 ώρες πορεία.



Ο Λεωνίδας μαθαίνει για την προδοσία από τους ανιχνευτές του και πιστός στο καθήκον να κρατήσει τα στενά όσο διαρκούσε η ναυμαχία του Αρτεμισίου για να μην αποκλεισθεί ο στόλος στο Μαλιακό Κόλπο (και όχι τάχα εξ υποχρεώσεως στον «δεσπότη νόμο» (*), αφού μπορούσε δίχως πρόβλημα να κάνει στρατηγική υποχώρηση για φύλαξη του Ισθμού σύμφωνα με την επίσημη απόφαση της πατρίδος του), καταστρώνει σχέδιο για διμέτωπο αγώνα (όπως πολύ ορθώς ανέλυσαν οι J. Bury το 1898 και ο Ευάγγελος Ζαμάνος) στέλλοντας τους 4000 Λοκρούς και Πελοποννησίους να αναχαιτίσουν τους κατάκοπους και ελαφρά οπλισμένους «Αθανάτους». Ο ίδιος με τους Λακεδαιμονίους του, τους Θηβαίους και τους 700 Θεσπιείς, μένει να κρατήσει τα στενά έως να επιστρέψουν οι αναχαιτιστές. Οι τελευταίοι ωστόσο, αντί να κάνουν το καθήκον τους, φοβηθέντες μην περικυκλωθούν εγκαταλείπουν την περιοχή και επιστρέφουν στις ιδιαίτερες πατρίδες του (παρά το ότι η εθνική μας προπαγάνδα, για την ανάγκη του να υπάρξει εν συνεχεία η Σαλαμίς και οι Πλαταιές, έπλεξε τον μύθο ότι τάχα τους απέπεμψε ο ίδιος ο Λεωνίδας)





ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ



ΓΙΑΤΙ Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΔΕΝ ΕΒΑΛΕ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ;



Ερχόμαστε στη μάχη των Θερμοπυλών. Η απόφαση του Λεωνίδα να αναπτύξει μόνο 300 Σπαρτιάτες στα στενά, υπαγορεύθηκε από την εμπειρία που αποκόμισε στο Μα-ραθώνα. Ο Λεωνίδας ο οποίος εκτίμησε τη στρατηγική σημασία των Θερμοπυλών και του Αρτεμισίου, ήταν αποφασισμένος αυτή τη φορά να «μην έλθει πολύ αργά για δεύτερη φορά».

Αυτό φυσικά δεν συμβαδίζει με την άποψη ότι είχε αναλάβει μια αποστολή αυτοκτονίας. Ο Λεωνίδας δεν είχε κανένα λόγο να πιστεύει ότι η στρατιωτική δύναμη που είχε μετακινηθεί Βόρεια δεν ήταν αρκετή για να κρατήσει το πέρασμα μέχρι η Σπάρτη και οι άλλες πόλεις ενισχύσουν τις δυνάμεις του, μόλις λήξουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες Εξάλλου ο Λεωνίδας δεν οδήγησε στα στενά μόνο 300 άνδρες. Εκτός από τους Σπαρτιάτες είχε μαζί του στρατεύματα περίοικων, συμμάχους από την Πελοποννησιακή Συμμαχία, καθώς και Θεσπιείς, Φωκείς και Θηβαίους. Συνολικά είχε συγκεντρώσει μια δύναμη μεταξύ 6.000 και 7.000 Ελλήνων οπλιτών, την οποία ανέπτυξε στις Θερμοπύλες, ένα πέρασμα που εκείνη την εποχή περιορίζεται σε ένα μικρό ορεινό κομμάτι χωρισμένο σε δύο μέρη.

Είναι βέβαιο ότι ο Λεωνίδας γνώριζε από το μαντείο των Δελφών ότι η δική του μοίρα είχε «σφραγισθεί». Ήταν βέβαιος ότι θα πεθάνει, αλλά δεν υπήρχε κανένα σημάδι ότι ο θάνατός του θα έλθει σύντομα ή ότι θα ήταν μάταιος. Αντιθέτως το μαντείο των Δελφών είχε υποσχεθεί να σώσει τη Σπάρτη, εφ’ όσον ένας από τους βασιλιάδες της χανόταν στη μάχη. Ο Λεωνίδας πιθανότατα πίστεψε (ή μάλλον ήθελε να πιστεύει) ότι παρόλο που ο ίδιος θα πέθαινε, ο στρατός του θα νικούσε και φυσικά δεν πίστευε ότι όλοι όσους πήρε μαζί του θα εφονεύοντο. Ο λόγος που επέλεξε για τη μάχη όσους είχαν γιούς, ήταν διότι περίμενε ότι θα σκοτώνονταν ορισμένοι από αυτούς, μη θέλοντας να διακινδυνεύσει τον αφανισμό έστω και μιας Σπαρτιατικής οικογένειας – παρόλο που είχε τη δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ πολλών άξιων ανδρών.

Η ικανότητα του Λεωνίδα στη τακτική ανάπτυξης του στρατού στις Θερμοπύλες έχει αμφισβητηθεί, κυρίως λόγω της παράλειψής του να τοποθετήσει Σπαρτιάτες στο ορεινό μονοπάτι το οποίο κατέληγε στα στενά. Τα επιχειρήματα εκείνων που υποστήριζαν αυτή την άποψη είναι ότι δεν μπόρεσε να εκτιμήσει με ακρίβεια τον κίνδυνο στα πλευρά/μετόπισθεν του στρατού του και η τοποθέτηση των Φωκαίων σε αυτή τη κρίσιμη διαδρομή ήταν ερασιτεχνική. Βέβαια η εκ των υστέρων εκτίμηση είναι πάντα ασφαλέστερη, αλλά ακόμη και αυτή δεν είναι εντελώς πειστική, διότι ο Λεωνίδας θα διακινδύνευε διάσπαση της ήδη πολύ μικρής δύναμης Σπαρτιατών που διέθετε, στέλνοντας έστω εκατό στρατιώτες να φρουρήσουν κάτι που στην ουσία ήταν ένα μονοπάτι για κατσίκες. Επιπλέον, χίλιοι άνδρες από μια δύναμη μόλις έξι έως επτά χιλιάδων ανδρών, αποτελεί σημαντική δέσμευση των διαθέσιμων δυνάμεων, γεγονός το οποίο ο Λεωνίδας ελάμβανε σοβαρά υπόψη. Αυτό σημαίνει ότι εκατό Σπαρτιάτες ήταν καλύτεροι από χίλιους Φωκείς…….. θεώρηση που αιτιολογεί τη σύγχρονη γοητεία που ασκεί ο σπαρτιατικός στρατιωτικός μύθος………αλλά δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως σοβαρή στρατιωτική εκτίμηση. Η εκτίμηση του Λεωνίδα ότι οι ντόπιοι με μεγαλύτερη συμμετοχή στην υπεράσπιση των Θερμοπυλών, σε συνδυασμό με την καλύτερη γνώση του εδάφους που είχαν, ήταν οι καλύτεροι υπερασπιστές, είναι πιο πειστική από άλλες σύγχρονες προσεγγίσεις για το θέμα. Εξ’ άλλου αποτελεί πάντα πειρασμό να κρίνουμε μια στρατηγική από το αποτέλεσμά – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κριτική αυτή είναι πάντα δίκαιη.

Ο Λεωνίδας φαίνεται να είχε αναπτύξει μια ιδιαίτερα αποτελεσματική στρατηγική για την υπεράσπιση των στενών, η οποία εξουδετέρωσε την αριθμητική υπεροχή των Περσών και επέτρεψε σε ένα συγκριτικά μικρό αριθμό υπερασπιστών να συγκρατήσουν τη συντριπτική δύναμη του στρατού του Ξέρξη για δύο ολόκληρες ημέρες. Παρά το γεγονός ότι ο Ηρόδοτος δεν αναφέρεται σε απώλειες των δύο πρώτων ημερών, μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν ήταν μεγάλες. Η στρατηγική υπεράσπισης της «Μεσαίας Πύλης» η οποία ήταν πλατύτερη από την «Ανατολική» ή «Δυτική πύλη», φαίνεται ότι έδωσε στους Έλληνες την ιδανική ευκαιρία – πλεονέκτημα να μειώσουν την Περσική πίεση, ενώ ταυτόχρονα τους επέτρεψε να διατηρήσουν επαρκή αριθμό στρατευμάτων.

Είναι αξιοσημείωτο και αξιοθαύμαστο ότι ο Λεωνίδας κατάφερε να “ενώσει” τους συμμάχους και να τους κάνει να συνεργαστούν εφαρμόζοντας απλές αλλά αποτελεσματικές μεθόδους. Ο Ηρόδοτος λέει ότι οι σύμμαχοι πολέμησαν με βάρδιες, ή εναλλαγές, ώστε τα στρατεύματα από κάθε πόλη να έχουν χρόνο να ξεκουραστούν και να φροντίσουν τους τραυματίες πριν «ξαναμπούν» στη μάχη. Παρόλο που αυτό ακούγεται λογικό και εύλογο, δεν είναι καθόλου αυτονόητο και εύκολο στην εκτέλεση καθότι απαιτεί ιδιαίτερες οργανωτικές ικανότητες προκειμένου να μην υπάρξει σύγχυση κατά τη διάρκεια των αλλαγών, την οποία θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν οι Πέρσες.

Εξίσου εντυπωσιακή είναι η αντίδραση του Λεωνίδα όταν έμαθε ότι οι Πέρσες όχι μόνο είχαν τοποθετηθεί στο μονοπάτι περικυκλώνοντας τη θέση του, αλλά οι Φωκείς είχαν ήδη οπισθοχωρήσει. Αυτή η είδηση ήταν ένα σημαντικό και απρόσμενο πλήγμα για το Λεωνίδα. Ωστόσο από την καταμέτρηση των επιζώντων διαπιστώνεται ότι δεν πανικοβλήθηκε, αλλά πήρε μια δύσκολη και ορθολογική απόφαση, στέλνοντας το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων έξω από το πέρασμα στην ασφάλεια «ώστε να ζήσουν για να μπορούν να πολεμήσουν μια άλλη ημέρα» διατηρώντας παράλληλα μια δύναμη αρκετά μεγάλη για να καθυστερήσει τους Πέρσες ώστε να διαφύγει το μεγαλύτερο μέρος του στρατού.

Η στάση του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες την τρίτη ημέρα της μάχης ήταν σίγουρα μια αποστολή αυτοκτονίας, αλλά όχι παράλογη. Δεν διέφερε από τη στάση του Ταξιάρχου Claude Nicholson με το 3ο Βασιλικό Σύνταγμα Τεθωρακισμένων στο Καλαί το 1940. Ο Nicholson υπερασπίστηκε το Calais εκτελώντας τις εντολές του Πρωθυπουργού Winston Churcill «μέχρι κεραίας» προκειμένου να καθηλώσουν τα στρατεύματα της Wehrmacht και να επιτρέψουν την εκκένωση του μεγαλύτερου μέρους του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στη Δουνκέρκη. Τόσο οι Θερμοπύλες το 480 π.Χ. όσο και το Calais τo 1940 υπήρξαν στρατιωτικές επιχειρήσεις ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των Εθνών, την υπεράσπιση των οποίων είχαν αναλάβει τα στρατεύματα που θυσιάσθηκαν.

Το ότι ο Λεωνίδας έδειξε τις ικανότητές του ως στρατιωτικός ηγέτης έγκειται στο γεγονός ότι ακόμη και όταν ήλθε αντιμέτωπος με μια απελπιστική κατάσταση, συνέχισε να πολεμά προκαλώντας τρομερές απώλειες στον εχθρό, διατηρώντας ταυτόχρονα το ηθικό των δικών του δυνάμεων ακμαίο. Με εξαίρεση μερικούς Θηβαίους, οι άνδρες του Λεωνίδα πολέμησαν μέχρι θανάτου………και πάλεψαν γι’ αυτόν. Αυτή η πράξη αποτελεί την υπέρτατη απόδειξη αφοσίωσης σε έναν ηγέτη………το να προσφέρεις τη ζωή σου πολεμώντας γι’ αυτόν


πηγή΄
Earned a BA in History from the University of Michigan, an MA in Diplomacy and International Commerce from the Patterson School of Diplomacy, University of Kentucky, and a PhD in Modern History from the University of Hamburg.

**************************************************************
Ο Δημοσθένης επείσθη όχι μόνον δια να υποχρεώση τους Μεσσηνίους, αλλά κυρίως διότι επίστευεν ότι χωρίς ενισχύσεις από τας Αθήνας ημπορεί, αφού οι Αιτωλοί ενωθούν μαζί του, να βαδίση με τους Στερεολλαδίτας συμμάχους δια ξηράς εναντίον της Βοιωτίας. Προς τούτο, θα διήρχετο από το έδαφος των Οζολών Λοκρών, δια να φθάση εις το Κυτίνιον της Δωρίδος, έχων δεξιά τον Παρνασσόν, έως ότου κατέλθη εις το έδαφος των Φωκέων, οι οποίοι εθεωρούντο ότι θα ελάμβαναν προθύμως μέρος εις την εκστρατείαν, λόγω της κατά παράδοσιν φιλίας των με τους Αθηναίους, ή άλλως θα ημπορούσαν να εξαναγκασθούν εις τούτο. Και όταν έφθανεν εις την Φωκίδα ήτο πλέον εις τα όρια της Βοιωτίας.
*******************************************************888
Αιγίμιος. Ο εθνάρχης των Δωριέων, υιός του Δώρου, υιού του Ελληνος, υιού του Δευκαλίωνος, ο κατά την διασποράν της φυλής οδηγός, ρυθμιστής και νομοθέτης, είδος Μωυσέως των Αρχαίων Ελλήνων, διά του οποίου διεδόθη και επεβλήθη το όνομα Ελλάς και Ελληνες είς άπασαν την από του Αίμου μέχρι της Κρήτης χώραν.
Αι περί αυτού παραδόσεις αποτελούσι δύο συγκροτήματα, έχοντα βάσιν το μέν έν τον ιστορικόν Εφορον, το δε έτερον τον Ηρόδοτον, τα οποία συμπληρούσιν άλληλα. Περίληψιν των διηγήσεων του Εφόρου περέχουσι βεβαίως ο Στράβων (Θ' 427) και Στεφ. ο Βυζάντιος (εν λ. Δυμάνες). Κατ' αυτάς ο Αι. ήτο "των περί την Οίτην Δωριέων βασιλεύς"` οι Δωριείς ούτοι της Οίτης ωνομάζοντο "μέσοι Δωριείς" διότι παρέμειναν βεβαίως και τινες των Δωριέων κατά την διασποράν, άλλοι μεν εν Θεσσαλία και πρό πάντων εν Μακεδονία, άλλοι δε εν αυτή τη Οίτη (Δωρίδι, πρώην Δρυοπίδι), οι δε πλείστοι, μετά την μεγάλην κάθοδον, εν Πελοποννήσω, οπόθεν διά αποικιών κατέλαβον την Κρήτην και άλλους τόπους(βλ. λ Δωριείς). Η δράσις του Αι. εκδηλούται ιδιαζόντως παρά τοίς "μέσοις", οι κατοικούσιν εν τη Τετραπόλει(Ερινεός, Βόϊον, Πίνδος, Κυτίνιον) υπό βασιλέα τον Αι., όστις, "εκπεσών της αρχής, κατήχθη πάλιν, ώς ιστορούσιν, υφ' Ηρακλέους" (Στραβ.έ. ά.). Εξ ευγνωμοσύνης πρός αυτόν υιοθέτησεν ο Αι. τον πρεσβύτερον υιόν του Ηρακλέους Υλλον, ο οποίος μετ' αυτόν εβασίλευσεν εν τή Τετραπόλει, και του οποίου οι διάδοχοι και απόγονοι ήσαν οι καταλαβόντες την Πελοπόννησον Ηρακλείδαι της τελευταίας τελικής καθόδου. Αλλά πόθεν εξέπεσεν ο Αι. της βασιλείας; Εις το σημείον τούτο έρχεται πρός συμπλήρωσιν η διήγησις του Ηροδότου(Α' 56 - 58 ). Δι' αυτής, χαρακτηρίζεται το Δωρικόν γένος "πολυπλάνητον κάρτα" και ονομάζεται "ελληνικόν" κατ' αντίθεσην πρός το "πελασγικόν". Εσχε δέ το Δωρικόν γένος τέσσαρας μεγάλας περιπλανήσεις, ορμηθέν εκ της πρώτης κατοικίας του και βάσεως του, η οποία υπήρξεν η Φθιώτις, ήτοι η Αχαϊα Φθιώτις της Θεσσαλίας: "επί μεν γαρ Δευκαλίωνος βασιλέως, οίκεε γήν την Φθιώτιν" (Ηροδ. έ. ά.). Αλλ' εκεί έχομεν παραδεδομένας από του Ομήρου ήδη (Ιλ.Β 684) τρείς φυλάς εν τω μεγάλω βασιλείω του Αχιλλέως, "Μυρμιδόνας και Ελληνας και Αχαιούς", εκ τούτων οι μεν Αχαιοί παρέμειναν εκεί, εκπέμψαντες αποικίας παλαιοτάτας εις Πελοπόννησον και αλλαχού (βλ. λ. Αχαϊα Φθιώτις), οι δε Μυρμιδόνες δεν εμφανίζονται περαιτέρω σαφώς, ίσως συγχωνευθέντες μετά των Αχαιών, Ελλήνων, Δολόπων κ.λ. Κατά ταύτα Ελληνες είναι αναμφιβόλως και σαφώς οι Δωριείς μετέπειτα ονομασθέντες` υπό το όνομα δε Ελληνες αρχίζουσι την α' διασποράν, κατά την οποίαν εμφανίζονται κατοικούντες υπό την Οσσαν και τον Ολυμπον, όπου το πρώτον ήρχισαν να ονομάζωνται και Δωριείς: "επί δε Δώρου του Ελληνος την υπό την Οσσαν τε και τον Ολυμπον χώραν, καλεομένην δε Ιστιαιώτιν, οίκεε" (Ηροδ. έ. ά.). Εις το σημείον τούτο εμφανίζεται ο Αι, υιός του Δώρου, συμφώνως πρός τα υπό του Διοδώρου (Δ' 37, 3 κ,έ, και Δ' 58, 6) και του Απολλοδώρου (Β' 7, 7) ιστορούμενα μάλλον παρά μυθολογούμενα, ώς βασιλεύς των Ελλήνων (Δωριέων), διεξάγων σκληρούς αγώνας επικρατήσεως, πιεζομένης και πολεμουμένης της φυλής υπό των "Καδμείων" καθ' Ηρόδοτον, υπό των "Λαπιθών" κατά την πηγήν του Διοδώρου και Απολλοδώρου. Ενταύθα μετακαλείται ο Ηρακλής (πρβλ. Πίνδαρ. Πύθιον. Α' 64) καί κατ' αρχάς μέν συμβιβάζεται ο Αιγίμιος μετά των Λαπιθών, ίνα περιορισθεί είς το τρίτον της τότε κατεχομένης υπ' αυτού Ιστιαιώτιδος εκείνης, κατόπιν όμως εκπίπτει της βασιλείας, ο δέ Ηρακλής, άγων στρατόν εξ Αρκάδων το πλείστον, φονεύει τον βασιλέα των Λαπιθών Κόρωνον, υιόν του Καινέως, και αποκαθιστά τον Αι. Αλλ' ώς δεν εξήρκεσεν ο συμβιβασμός, δεν ημπόδισεν ουδέ ο φόνος του Κορώνου από του να εκβληθεί πάλιν ο Αι. μετά των (Δωριέων) Ελλήνων και να τραπή πρός την β' διασποράν κατά την Πίνδον, όπου λαμβάνει και τρίτον όνομα "Μακεδνόν", καθότι εκείθεν απώκισε και κατέλαβεν διά τμημάτων του την Μακεδονίαν: "εκ δε της Ιστιαιώτιδος, ώς εξανέστη υπό Καδμείων, οίκεε εν Πίνδω, Μακεδνόν καλεόμενον" (Ηρόδ. έ. ά). Η Πίνδος όμως παρέχει μεν υγείαν, μεγάλα φρονήματα, άφθονον τεκνογονίαν, ουχί όμως και ζωάρκειαν (πρβλ. λ. Αγραφα). Διά τούτο δεν ήρκεσεν η αποστολή πληθυσμού περιττεύοντος πρός Βορράν και η κατάκτησις και ονομασία υπ' αυτών της χώρας εκείνης ώς Μακεδονίας, είτε διά λόγους ανάγκης, είτε εκ πόθου κτήσεως ανωτέρου βίου, είτε διά αμφοτέρους και παραπλησίους, εκτελείται η γ' διασπορά, κατά την οποίαν δεν αναφέρεται μέν ο Αι., πάντως όμως δέον να υπονοηθεί, διότι εμφανίζεται περί την Οίτην, ώς βασιλεύς της Τετραπόλεως. Ούτως οι (Δωριείς) Ελληνες-Μακεδνοί καταλαμβάνουσι μονίμως την Δρυοπίδα: "εντεύθεν δέ (=εκ της Πίνδου) αύτις ές την Δρυοπίδα μετέβη" (Ηρόδ. έ. ά.). Εκεί κανονίζονται και ρυθμίζονται ιδιαιτέρως υπό του Αι. τα των φυλών, παρά δε τους Υλλείς, Δυμάνας και Παμφύλους, εμφανίζεται και τετάρτη φυλή, η Υρνηθία. Ενταύθα ο μέν Αι. τελειώνει τον βίον, οι δε απόγονοι αυτού υπό τον Υλλόν και άλλους, ενεργούσι την τελευταίαν , τελικήν, δ' διασποράν είς Πελοπόννησον, όπου τα ονόματα Ελληνες-Μακεδνοί υποχωρούσι. μένει δε έκτοτε πανταχού το των Δωριέων: "και έκ της Δρυοπίδος , ούτω ές Πελοπόννησον ελθόν Δωρικόν εκλήθη" (Ηρόδ. έ. ά.).

Κατά ταύτα ο Αι.αντιπροσωπεύει ολόκληρον μακροτάτης διαρκείας βασιλεύουσαν οικογένειαν των Ελλήνων - (Δωριέων) - Μακεδνών -Δωριέων, χωρίς να παύει να είναι πρόσωπον ιστορικόν, ήτοι ο πλέον των άλλων διακριθείς και ρυθμίσας διά καταλλήλων θεσμών τα του γένους. Επίσης καθίσταται ευεξήγητος η επικράτησις του ονόματος "Ελληνες" εκ της μικράς εκείνης φυλής της Αχαίας Φθιώτιδος, η οποία επιτυχώς διέδραμε το πλείστον της χερσονήσου πρός τε Βορράν και Νότον του πρώτου ορμητηρίου της, έπειτα δε και κατά τας λοιπάς διευθύνσεις, ώς ισχυρόν και νομοταγές και μεγαλόψυχον γένος, ούτω καταρτισθέν υπό του Αιγιμίου.

***********************************************
Προηγμένη τεχνολογία διέθεταν οι αρχαίοι Έλληνες...



Το έτος 1961 ο Αμερικανός πυρηνικός φυσικός και καθηγητής μεταλλουργίας δρ. Λάιλ Μπόρστ
επισκέφθηκε την Σπάρτη επηρεασμένος από την ανδρεία των αρχαίων Σπαρτιατών αλλά και για να μελετήσει τα όπλα που χρησιμοποιούσε αυτός ο πολεμικός λαός της αρχαίας Ελλάδας.
Ζήτησε ...
λοιπόν από τους εκεί αρχαιολόγους να δει δείγματα οβολών από το Ηραίον ( ναό – θησαυροφυλάκιο της αρχαίας Σπάρτης) του 670 π.χ και αφού τα ανέλυσε απεφάνθη πως οι Σπαρτιάτες δεν είχαν απλώς σίδερο αλλά ατσάλι!!!Δηλαδή ένα κράμα σιδήρου και άνθρακα με περιεκτικότητα σε άνθρακα μεταξύ 0,2 και 0,8%.
Κατά την δήλωση του στους New York Times, αυτό ισοδυναμούσε με την κατοχή ατομικής βόμβας για τα μέτρα της εποχή. Αυτό εξηγεί επιστημονικά, πέρα από την αποδεδειγμένη ανδρεία που υπέδειξαν ο Λεωνίδας και οι 300 Σπαρτιάτες του στη μάχη των Θερμοπυλών και πέρα από την επιλογή του τέλειου στρατηγικού σημείου της μάχης, το πώς 300 άνδρες αποδεκάτισαν έναν στρατό Περσών, Μήδων και Σακών που αριθμούσαν τις 50.000 πάνοπλων αδρών, συμπεριλαμβανομένων και των πλέων επίλεκτων ταγμάτων των Περσών των αθανάτων, πριν πέσουν όλοι από τα βέλη των τοξοτών μετά απ΄ την προδοσία του Εφιάλτη.
Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται (και μέσα από την επιστήμη) το πόσο προηγμένη τεχνολογία διέθεταν οι αρχαίοι Έλληνες. Φανταστείτε τώρα με πόση ευκολία μπορούσαν τα ατσάλινα ξίφη των Σπαρτιατών να διαπεράσουν τις χάλκινες και σιδερένιες πανοπλίες των Περσών και ακόμα πόσο φόβο θα προκάλεσε στους Πέρσες το γεγονός πως στα δικά ξίφη τους οι Σπαρτιάτικές πανοπλίες έμεναν ανεπηρέαστες...


ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ

ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ
Ευχαριστούμε την ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ και κάθε πάροχο στοιχείων στην προσπαθειά μας

ΠΙΝΔΟΣ ΠΟΤΑΜΟΣ

ΠΙΝΔΟΣ  ΠΟΤΑΜΟΣ

TO KYTINION ME ΧΑΡΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ EINAI ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΝ ΔΩΡΙΕΩΝ

TO KYTINION  ME ΧΑΡΤΕΣ  ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ EINAI  ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΧΩΡΙΟΝ ΔΩΡΙΕΩΝ
ΚΡΕΤΙΝΙΟΝ ΓΙΑ ΚΡΕΤΙΝΟΥΣ HTAN ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ....ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ .Barlie du Bocage

Πληροφορίες

INFORMATIONS

WELCOME ON BOARD

-------------- -------------- ---------------- ---------------- -------------